ဝင်စတန်ချာချီ(၁၈၇၄ - ၁၉၆၅)

Apessimist sees the difficulty in every opportunity; an optimist sees the opportunity in every difficulty.


Winston Churchill (1874 - 1965)

အဆိုးမြင်တတ်သူတစ်ဉီးသည် 

အခွင့်အလမ်းတိုင်းတွင်

အခက်အခဲကိုတွေ့မြင်ပြီး

အကောင်းမြင်တတ်သူတစ်ဉီးသည်

အခက်အခဲတိုင်းတွင်

အခွင့်အလမ်းကို တွေ့မြင်သည်။


ဝင်စတန်ချာချီ(၁၈၇၄ - ၁၉၆၅)

စာအုပ္အငွားဆုိင္ လြမ္းခ်င္း

ဓာတ္ပုံ−ညီညီေဇာ္(7daydaily)

စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးထဲသုိ႔ ၀င္လိုက္သည့္အခါ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက စတင္ဆီးႀကိဳႏႈတ္္ဆက္သည္။

ညီညီညာညာ   စီထားပံုရေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္သူမရွိ သည့္ စာအုပ္စင္တန္းမွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတက္လ်က္။ စာအုပ္စင္တန္းေပၚက ၀တၳဳစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး ေနာက္ေက်ာဖံုးကေနတစ္ဆင့္ အတြင္းဘက္အဖံုးထဲကို လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘာပင္ျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ဂဏန္းတြဲမ်ားက အတန္းလိုက္။ ၁၀၅/၇/၁၂၊ ၈၇/၈/၁၂၊ ၉၄/၉/၁၂ စသည္….။

ထိုဂဏန္းေတြက စာအုပ္အငွားဆိုင္ကေန စာအုပ္ငွားမည္ဆိုလွ်င္ ဆိုင္ကစာရင္းစာအုပ္ တြင္ စာရင္းသြင္းၿပီးေနာက္ ငွားရမ္းမည့္စာအုပ္တြင္ပါ မွတ္သားေပး ျခင္း ဆိုသည္ကို စာအုပ္ငွားရမ္း ဖတ္႐ႈသူမ်ား သိၾကပါလိမ့္မည္။ ဂဏန္းတြဲသုံးခု ေရးသားထားသည့္ အနက္ ေရွ႕ဆံုးဂဏန္းမွာ စီနီယာနံပါတ္ကို ရည္ၫႊန္းပါသည္။ အလယ္ကေတာ့ ေန႔စြဲကိုရည္ၫႊန္း ၿပီး ေနာက္ဆံုးဂဏန္းမွာေတာ့ အဂၤလိပ္လကို မွတ္သားျခင္းျဖစ္သည္။ ေရွ႕ဆံုးက စီနီယာနံပါတ္ ကို ၾကည္႔လိုက္႐ံုျဖင့္ တစ္ေန႔တစ္ ေန႔ စာအုပ္ငွားရမ္းမႈအေရအ တြက္ကို ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါသည္။ ေနာက္ၿပီး စာအုပ္ေနာက္ေက်ာဖံုးအ တြင္းဘက္မွာ တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္းေရးသားထားေသာ ရွည္လ်ားလွသည့္ ထိုဂဏန္းတြဲ မွတ္သားမႈမ်ားမွတစ္ဆင့္ စာအုပ္ တစ္အုပ္၏ ငွားရမ္းဖတ္႐ႈႈမႈႏႈန္း ကို ေတြ႕ျမင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ရက္လြန္ယူကာ ငွားရမ္းမႈမပါေသး။ ထိုရွည္လ်ားေပမ်ားလွ ေသာ စာအုပ္ငွားရမ္းမႈ မွတ္တမ္းႀကီးေတြက ယခုေခတ္ကာလ မဟုတ္ပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီကသာ ျဖစ္ေလသည္။

ငယ္စဥ္က မိဘမ်ား၏ လမ္းျပေခၚယူမႈေၾကာင့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္ကေလးေတြႏွင့္ စတင္သိကြၽမ္းရသည္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ စံုလင္စြာထြက္လာေသာ ကာတြန္း႐ုပ္ျပေပါင္းစံုေၾကာင့္ တစ္ေန႔တေလမွ စာအုပ္အငွားဆိုင္မသြားရလွ်င္ မေနတတ္မထိုင္ တတ္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကိုပူစီ၊ ဒီလံုး၊ ကုိစူပါ၊ သမိန္ေပါသြပ္၊ ဇီးကြက္လစဥ္၊ ဦးကပ္ေစး၊ ရွံစားဒိန္းေဒါင္၊ ျပာဂေလာင္ ျပာလေခ်ာင္၊ အ႐ုိင္း၊ ဦးစိတ္တိုႏွင့္ ေမ်ာက္ညိဳ၊ စံေရႊျမင့္၊ ဘုိဘုိ၊နန္းဦး၊ အပါလြင္၊ တင္ေမာင္၀င္း၊ ကိုေရႊထူး၊ ပိုးဇာ၊ တြတ္ပီ၊ ဒီရဲဂ်ာ စသည့္စသည့္ ကာတြန္း႐ုပ္ျပေတြက ကေလးတစ္ေယာက္၏ အာ႐ံုကို အေတာ္ေလးဖမ္းစားႏိုင္ ခဲ့သည္။

မနက္လင္းၿပီဆိုသည္ႏွင့္ မုန္႔ပင္ မစားႏိုင္ေသးဘဲ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေရွ႕ သြားထိုင္ေစာင့္ခဲ႔သည့္ ေန႔ရက္ေတြက မ်ားမွမ်ား။ မိမိႀကိဳက္သည့္ စာအုပ္အသစ္ကေလးမ်ား ပါလာခဲ့ၿပီဆို လွ်င္ ၀မ္းသာလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ အသစ္စက္စက္ ေကာ့ပ်ံေနသည့္ စာအုပ္ကေလးကိုဖြင့္ကာ နမ္း႐ႈပ္ၾကည့္မိသည္အထိ စာအုပ္အသစ္အနံ႔ေလးေတြကို စြဲေနမိသည္။ မိမိယူေနက်၊ ငွားေနက် စာအုပ္အမ်ိဳး အစားမ်ိဳးကို တျခားသူက ယူသြားၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ ပြဲၾကမ္းေတာ့သည္။ ငွားသြားသူထံ ခဲႏွင့္သြားထုသည္။ ရန္ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ကိုမရမက ျပန္လည္ေတာင္းယူ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္ဆိုင္က နာမည္ေပးထားသည္။ စာၾကမ္း ပိုးဟူ၏။

ၾကမ္းပိုးတစ္ေကာင္သည္ သူေသြးစုပ္ယူလို႔ရမည့္ ေနရာမွာေပ်ာ္သလို စာၾကမ္းပိုးတစ္ေယာက္ သည္လည္း သူ႔အတြက္ ရသ ေပါင္းစံု စုပ္ယူခံစား၍ရမည့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္မ်ားတြင္သာ ေပ်ာ္ေလသည္။ ကေလးအရြယ္မို႔ ေဆာ့ခ်ိန္တန္ေဆာ့၊ ကစားခ်ိန္တန္ကစား၊ ေက်ာင္းစာလုပ္ခ်ိန္ လုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း တျခားအခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနရျခင္းသည္သာ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုး အခ်ိန္မ်ားပင္။

မိုးရြာလွ်င္ ထီးတစ္ေခ်ာင္း ျဖင့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္ကေလးဆီ ေျပးသည္။ ငွား၍ရလာသည့္ စာအုပ္ေတြကို ပလတ္စတစ္အိတ္ျဖင့္ လံုၿခံဳစြာထည့္သိမ္းရင္း အိမ္ကိုၿပန္သည္။ အိမ္ေရာက္လွ်င္ ေျခေဆးလက္ေဆးၿပီး ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ကာ စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ဖတ္သည္။ အျပင္မွာ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရြာလို႔ေကာင္းေလ စာအုပ္ ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ဖတ္ ကာ အရသာခံ၍ေကာင္းေလပင္။

ေဆာင္းတြင္း ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ခ်ိန္ ေရာက္လာျပန္လွ်င္လည္း စာအုပ္ႏွင့္ တစ္စက္ကေလးမွ်ေ၀းခ်ိန္မေပးခဲ့ပါ။ မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္မွာ အခ်မ္းေျပလႈံရင္းစာအုပ္ဖတ္ျပန္သည္။ ညဘက္ေရာက္ေတာ့  ဘက္ထရီမီး၊ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြျဖင့္ ေစာင္ၿခံဳကာ ဖတ္ျပန္သည္။ မနက္ႏိုးလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းမထေသးဘဲ ေစာင္ၿခဳံလ်က္ စာအုပ္ေတြ ေကာက္ဖတ္ေနၿပီဆိုလွ်င္ေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူ က ေအာ္ေတာ့သည္။

ေႏြရာက္လာ ျပန္ေတာ့လည္း စာအုပ္ေတြႏွင့္ ပိုလို႔ေတာင္ နီးနီး ကပ္ကပ္ေနျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီျဖစ္၍ မနက္လင္းသည္ႏွင့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္တန္း ေျပးကာ စာအုပ္ငွားဖို႔ တာစူေတာ့ သည္။ ေလာဘတႀကီးျဖင့္ ငွားလာသည့္ စာအုပ္ေတြျဖင့္ ပူစစေႏြေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းသည္။  ညဘက္ေရာက္လွ်င္လည္း လမ္းေဘးဓာတ္တိုင္ေအာက္ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ေႏြညေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ သည္။

ေႏြေပါက္လွ်င္ေတာ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးမွာ ပို၍ပို၍ လူ႐ႈပ္လာတတ္ေလၿပီ။ ပံုမွန္ငွားေနက်စာဖတ္သူအျပင္ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ ၍ ေရာက္လာတတ္သည့္ ကေလးေတြေၾကာင့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္က ပိုၿပီး လူစည္လာခဲ့ေလၿပီ။ စာအုပ္အသစ္ရဖို႔အေရး ဆိုင္ရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ေပါင္းရသည္။ စာအုပ္သြား၀ယ္သည့္ ဆိုင္ရွင္ကို ကားဂိတ္ကေန သြားႀကိဳသည္။ ပါလာသည့္ စာအုပ္ေတြခ်ဳပ္ဖို႔ ဂ်ပ္စကၠဴေတြ၊ ပလတ္စတစ္လိပ္ေတြကို သြားသယ္ကူၾကသည္။

စာအုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ ဆိုင္ရွင္ေဘးမွာ ကေလးေတြက ပတ္လည္၀ိုင္းေနသည္။ ဘယ္စာအုပ္ကေတာ့ သားယူမည္၊ ဘယ္ကာတြန္းကေတာ့ သမီးအရင္ငွားမည္အသံေတြက ဆူညံေနသည္။ ဆိုင္ရွင္က စာအုပ္ခ်ဳပ္ရင္း ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္စာအုပ္ေပးရမည္ဆိုတာကို စိတ္ထဲကေန ခြဲတမ္းခ်ေနရသည္။ မျဖစ္မေန ခ်န္ထားေပးရမည္႔ အၿမဲတမ္းငွားရမ္းေနက် လူေတြအဖို႔လည္း စာအုပ္ေတြ ခ်န္တန္ခ်န္ရသည္။ ေကာင္တာအံဆြဲထဲ ၀ွက္တန္၀ွက္ရသည္။

ကေလးဘ၀ကေန တစ္ဆင့္ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေရာက္လာျပန္ ေတာ့လည္း စာအုပ္ပိုးက မေသေသး။ သိုင္းစာအုပ္အတြဲ လိုက္ဆိုလွ်င္ လူငယ္ေတြ ႀကိဳက္မွႀကိဳက္။ ေလးအုပ္တြဲ၊ ရွစ္အုပ္ တြဲေတြကို ေဟာတစ္အုပ္၊ ေဟာ တစ္အုပ္ ဖတ္ၾကျပန္သည္။ မင္းသိခၤ၊ မင္းျမတ္သူရ၊ တကၠသိုလ္တင္ျမင္႔၊ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီး ကုန္း)၊ ဂ်ဴး၊ မင္းလူ၊ နီကိုရဲ၊ လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္)၊ လမင္းမိုမို၊ ပုညခင္၊ ရွင္မိုးစတဲ့ စာအုပ္ေတြထြက္ၿပီဆိုလွ်င္ အလုအယက္။ ဒါေတာင္စာေရးဆရာတခ်ဳိ႕ေတြက်န္ေနသးသည္။ တခ်ဳိ႕စာအုပ္မ်ိဳးဆို တစ္အုပ္တည္းႏွင့္ မေလာက္၍ ႏွစ္အုပ္၊ သံုးအုပ္ေတာင္ ထားေပးရသည္။

လူႀကီးေတြကလည္း ကေလးေတြ လူငယ္ေတြႏွင့္အၿပိဳင္ ငွားရမ္းၾကပါသည္။ စာဖတ္သက္ႏုေသးသူ၊ ၀တၳဳဖတ္ရတာ အားမရေသးသူေတြကေတာ့ လူငယ္ေတြဖတ္သည့္ စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ေရာ သူတုိ႔ေခတ္အရ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေနဆဲျဖစ္သည့္ ကလ်ာ(၀ိဇၨာသိပၸံ)တို႔၊ ရွားတို႔၊ မီကိုဇူးဇင္တို႔ တစ္ေတြကို မက္မက္ေမာေမာ ဖတ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ ၀တၳဳဖတ္ရာကေနတစ္ဆင့္ သတင္းအေၾကာင္းအရာကို စိတ္၀င္စားသူ ေတြ၊ ရသ၀တၳဳတိုေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ အက္ေဆးေတြ ဖတ္ခ်င္သူေတြကေတာ့ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းေတြဘက္ လွည့္ၾကသည္။

ေရႊအျမဳေတ၊ မေဟသီ၊ ကလ်ာ၊ စံပယ္ျဖဴ၊ ဓန၊ ျမန္မာ့ဓန၊ ျမားနတ္ေမာင္၊ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာစသည့္ မဂၢဇင္းေတြ ထြက္ၿပီဆိုလွွ်င္လည္း သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ငွားၾကသည္။ ဂမၻီရလိုင္းဘက္က မဂၢဇင္းမ်ားကလည္း လစဥ္ေစာေစာထြက္ေနက်ျဖစ္၍ မဂၢဇင္း    ပရိသတ္အတြက္က လည္း ဖတ္ဖို႔ရန္ အလံုအေလာက္ ပင္။

သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ေရႊေခတ္ေတြက ျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ကာလေတြမွာ က်န္ခဲ့လို႔သြားခဲ႔ပါၿပီ။ ယခုေတာ့ မိမိတို႔ႀကိဳက္ႏွစ္ သက္စြာ စြဲလမ္းခဲ့ရေသာ ကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ေပါင္း မ်ားစြာသည္ လည္း ယခင္ေခတ္ထဲမွာ က်န္ခဲ့ပါေလၿပီ။ လံုးခ်င္း၀တၳဳမ်ားသည္ လည္း တစ္အုပ္စႏွစ္အုပ္စက လြဲ၍ မွန္မွန္မထြက္ႏိုင္ေတာ့။ မဂၢဇင္း   ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာ႔ အၿပီးတိုင္ျဖဳတ္သိမ္းကာ ဘ၀ဆံုးသြားခဲ႔ေလၿပီ။

ယခင္က ေန႔စဥ္စာအုပ္အ သစ္ေရာက္ခဲ့ေသာ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးေတြမွာ ယခုေတာ့ တစ္ပတ္ေနလို႔မွ စာအုပ္အသစ္က ၁၀ အုပ္ မေရာက္ေတာ့။ စာအုပ္ဖတ္သူ နည္းပါး၍ စာအုပ္အသစ္ကမထြက္၊ စာအုပ္အသစ္ မထြက္ေတာ့ ငွားသူကမရွိ၊ ထိုသို႔လံုးလည္ ခ်ာလည္လိုက္ရင္း စာအုပ္အငွားဆိုင္ကေလးေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြလြင့္သြားခဲ့ရသည္။ ျဖဴစင္႐ိုးရွင္းလြန္းလွသည့္မိသားစုေပါင္းမ်ားစြာကို ထမင္းအိုးတည္ေပးႏိုင္ခဲ့သည့္ စာအုပ္ အငွားဆိုင္ ကေလးေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြား ရသည္။

လူေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ ဘူး ဆိုသည္မွာ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ေသာ္လည္း လံုး၀မဖတ္ေတာ့ ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မၾကာခဏ ျပဳလုပ္ေနေသာ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားမွ စာအုပ္အေရာင္းပြဲေတာ္မ်ား လူစည္ကားေနျခင္းအားျဖင္႔ စာဖတ္ေနၾကဆဲပဲ ဆိုတာကို ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အြန္လိုင္းေပၚမွတစ္ဆင့္ ေရာင္း၀ယ္ေနၾကေသာ စာအုပ္မ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ စာေပ၀ါသနာအုိးမ်ား ရွိေနၾကဆဲကို သတိျပဳႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၀ယ္ဖတ္တာႏွင့္ ငွားဖတ္တာ ျခားနားခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိပါသည္။

ကိုယ္ပိုင္၀ယ္ဖတ္သျဖင့္  ကိုယ္ဖတ္ခ်င္သည့္ အခ်ိန္ ဖတ္၍ရေသာေၾကာင့္ မဖတ္ရေသးေသာ စာအုပ္မ်ား ပံုေနသည္ကို စာခ်စ္ သူမ်ား ႀကံဳဖူးၾကပါသည္။ စာ အုပ္အငွားဆိုင္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ အခ်ိန္တန္ ျပန္အပ္ရမည္ျဖစ္၍ ၿပီးေအာင္ ဖတ္ၾကရသည္။ ၀ယ္ဖတ္ရတာထက္ စာအုပ္မ်ားမ်ား ပိုဖတ္ျဖစ္သည္။ ဒီေနရာမွာ စာၾကည့္တိုက္က ငွားဖတ္လွ်င္လည္း  ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ စာၾကည့္ တိုက္ဆိုတာမ်ိဳးက စာေပ၀ါသနာ အိုးမ်ားမွလြဲ၍ စာဖတ္သက္ႏုေသးသူမ်ားအဖို႔သြားေလ့သြားထ နည္းပါးေလ့ရွိသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ စာဖတ္သက္ႏုေသးသူ မ်ားအတြက္ အေပ်ာ္ဖတ္အဆင့္ မွတစ္ဆင့္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ရပ္ ကြက္မ်ားထဲတြင္ စာအုပ္အငွား ဆိုင္ကေလးမ်ား လိုအပ္ေနပါ ေသးသည္။

ယခုေတာ့ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ကေလးေတြက ေရႊထက္ရွားေလၿပီ။ က်န္သည့္စာအုပ္ အငွားဆိုင္ေလးမ်ားမွာလည္း ခပ္ယဲ့ယဲ့ျဖင့္ အသက္ဆက္ေနရသည္။ ငွားရသည့္ စာအုပ္မွတ္တမ္းက လည္း တစ္ရက္တစ္ရက္ စာအုပ္ေလးငါးဆယ္ပင္ မျပည့္ေတာ့။ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတက္ေနေသာ စာအုပ္စင္တန္းႀကီးေတြက ကိုင္သူမဲ့ေနသျဖင္႔ ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ေနသ ေယာင္ေယာင္။    ။

ညီညီေဇာ္

Credit - www.7daydaily.com

Open Source URL
http://www.7daydaily.com/story/106207

မိုးေတြရြာရင္

Photo - myanmarpeoplemagazine

(၁)

ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လံုး မည္းညိႇဳ႕ညိႇဳ႕ အေရာင္သမ္းလာၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္ညစ္ရၿပီျဖစ္သည္။ မိုးေတြရြာေတာ့မည္။ ေကာင္းကင္မည္းမည္းႀကီးက တစ္ေ၀ါေ၀ါအသံေတြေခၚလာၿပီး မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြႏွင့္ ကမၻာေျမျပင္ေပၚ ၾကဲခ် 
ေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သက္ေထြး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ၾကေတာ့မည္ေလ။ မိုးရြာၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခါတိုင္းထက္ပိုၿပီး အလုပ္႐ႈပ္ရေတာ့မည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အလုပ္လုပ္ရာ ၀ပ္ေရွာ့ကိုလာသည့္ ကားမ်ား၏ အတြင္းပိုင္းႏွင့္ အင္ဂ်င္ေရမစိုေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔လုပ္ရမည္။ အျပင္မွာ ျပင္လက္စထားသည့္ တာယာႀကီးမ်ား၊ ေလပိုက္မ်ား၊ ဂြမ်ား၊ ပစၥည္းပစၥယမ်ား အားလံုးကို ၀ပ္ေရွာ့ထဲမိုးလံုရာေနရာကို ေရႊ႕ေျပာင္းပို႔ရမည္။

ဦးစိုးေအာင္ႏွင့္ ဦးသိန္း၀င္းတို႔ ကားျပင္ေန လက္စဆိုပါက မိုးရြာထဲလည္းမေရွာင္ရဘဲ သူတို႔ အနားမွာေနၿပီး ပစၥည္းေတြကမ္းေပးရမည္။ ကားေအာက္ထဲ၀င္ေနသည့္ ဦးသိန္း၀င္းက အထဲကေနၿပီး ဘာေလးကမ္းေပးပါေဟ့ ဆိုလွ်င္ အျပင္ကေန 
ၿပီး ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနရသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူလိုခ်င္ရာရွာကမ္းေပးရသည္။ မိုးရြာၿပီဆိုလွ်င္ ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္လ်က္သား တခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေပမယ့္ ကားျပင္မၿပီးမခ်င္း ဒီအတိုင္းေနရသည္။ အခ်မ္းေျပအက်ႌလည္း သြားမလဲရဲ။ သူတို႔ဆူမွာေၾကာက္ရသည္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို အိမ္အလြမ္းဆံုးအခ်ိန္ေပါ့။
အဆိုးဆံုးက မိုးေတြရြာၿပီး မီးပ်က္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ခြင္၀ပ္ေရွာ့၏ ျခံေထာင့္တည့္တည့္မွာ မီးစက္ႀကီးတစ္လံုးထိုင္ထားပါသည္။ မီးပ်က္လွ်င္ အဲဒီမီးစက္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အလွည့္က်ႏႈိး ရသည္။ မီးစက္ႀကီးက အႀကီးႀကီး။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ဖက္စာေက်ာ္သည္။ ေဂါက္လွည့္တံထည့္သည့္ေနရာမွာ ေဂါက္တံထည့္။ ေဘးကဘားကိုကိုင္ထားၿပီး အားကုန္ရွိသေရြ႕လွည့္ႏႈိးရတာျဖစ္သည္။ ေဂါက္လွည့္ေနသည့္အခ်ိန္ ဘားကိုမလႊတ္နဲ႔။ မီးစက္အရွိန္ရၿပီး ႏိႈးလာမယ့္အခ်ိန္ ဘားႏွင့္ ေဂါက္တံကို တစ္ၿပိဳင္တည္းလႊတ္။ ဘားလႊတ္တာ မေတာ္ရင္ ေဂါက္ျပန္႐ိုက္ၿပီး လူကိုထိပါသည္။

သက္ေထြးေပါ့။ တစ္ခါတုန္းက ေဂါက္ျပန္လွည့္႐ိုက္မိၿပီး မ်က္ခံုးအေပၚကိုထိသြားတာ။ ငိုလိုက္တာမ်ား။ ေသြးေတြလည္း တပြက္ပြက္ထြက္လိုက္တာ။ ေဆးခန္းသြားေတာ့ ေလးခ်က္ ခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ အနာရွိန္ေၾကာင့္ဖ်ားၿပီး အိပ္ယာထဲလဲေနရတာ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေတာင္ၾကာတာ။ အဲဒီအခ်ိန္ အပင္ပန္းဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။ မိုးေတြကရြာ။ မီးကလည္းပ်က္။ မုိးသံေတြ၊ မီးစက္သံေတြ၊ ၀ပ္ေရွာ့ထဲ စကားေအာ္ေျပာသံေတြ ဗလံုးဗေထြးႏွင့္ မုန္းစရာေကာင္းလိုက္တာ။ မီးစက္ 
ေမာင္းထားေတာ့ပိုဆိုးတာေပါ့။

စက္ႏႈိးၿပီး ဒီအတိုင္းလႊတ္ထားလို႔ရတာမွမဟုတ္ပဲ။ မီးစက္အထဲမွာထည့္ထားသည့္ ေရပူလာလွ်င္လဲ ေပးရသည္။ ဆီကုန္မကုန္ နာရီ၀က္တစ္ခါေလာက္ၾကည့္ေပးရသည္။ တကယ္လို႔ အမွတ္တမဲ့ ဆီကုန္သြားၿပီးစက္ရပ္သြားရင္ ေသၿပီပဲ။ ၀ပ္ေရွာ့တစ္ခုလံုးကလူေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆူေတာ့မည္။ ဦးသိန္း၀င္းဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမိုက္မိုက္႐ိုင္း႐ိုင္းဆဲျပမည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆီထပ္ျဖည့္၊ ေလခိုသြားတဲ့ဆီကို နံပါတ္ ၁၉ ဂြ အသံုးျပဳၿပီးဆီ႐ွဴရမည္။ ဆီ႐ွဴမည္ဆိုပါက ဆီေပါက္ျဖစ္သည့္ ၁၉နပ္ေခါင္းကိုလွည့္႐ွဴရတာမို႔ ဒီဇယ္ဆီ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ အျပင္ကို ဖိတ္စင္ က်ကုန္မည္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကို အလဟသ မျဖစ္ေအာင္ ခြက္ကေလးအသံုးျပဳၿပီး ခံထားရမည္။ အျပင္ကိုဖိတ္ရင္လည္း ဦးသိန္း၀င္းကဆူသည္။

ဦးသိန္း၀င္းႏွင့္ ဦးစိုးေအာင္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ။ ၀ပ္ေရွာ့မွာ အျပင္ဆရာႀကီးေတြေပါ့။

“ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ငါအေမ့ကို သိပ္သတိရတာပဲကြာ”

သက္ေထြးက ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီဆိုလွ်င္ အားငယ္တတ္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္အားေပးေဖာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ ၀ပ္ေရွာ့၏ အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေနရသည္။ သက္ေထြး အားငယ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကသူ၏ အားေပးေဖာ္ေပါ့။ ဒီေကာင့္မွာက အေဖေရာ၊ အေမေရာမရွိေတာ့ဘူး။ ရြာမွာ က်န္ခဲ့သည့္ အေဒၚေတြ၊ ညီမေတြကို ဒီမွာအလုပ္လုပ္ရင္း ေထာက္ပံ့ေနတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေကာင့္ထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးကံေကာင္း 
တာေပါ့။ အေဖေရာ၊ အေမေရာရွိသည္။ ေငြေၾကး အဆင္မေျပလို႔သာ ဒီမွာလာလုပ္ေနရတာ။ အေဖက သိပ္မၾကာခင္ျပန္လာေခၚမွာတဲ့။

“ဖိုးေထြး၊ မင္းဘာမွ အားငယ္စရာ မလိုပါဘူးကြာ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ငါတို႔မလုပ္ခ်င္ဘဲ လုပ္ေနရတဲ့ ဒီ၀ပ္ေရွာ့ကေနလြတ္ေျမာက္မွာပါ”

ကၽြန္ေတာ္က ဆယ့္သံုးႏွစ္၊ သက္ေထြးက ဆယ့္ေလးႏွစ္။ ဒီေကာင္က ကၽြန္ေတာ့ထက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္အားငယ္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵမွာ ဒီ၀ပ္ေရွာ့ကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ျဖစ္သည္။ အေဖလာေခၚတဲ့ေန႔ ကၽြန္ေတာ္လြတ္ေျမာက္တဲ့ေန႔။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္လဲ ႀကိဳမသိဘူးေပါ့။

×××××

Photo - myanmarpeoplemagazine

(၂)

“ေက်ာ္ေက်ာ္ေရ … မိုးေတြညိဳလာၿပီေဟ့”

မလိုအပ္သည့္ ပစၥည္းေတြ အျပင္ထုတ္မလာဖို႔ သက္ေထြးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းသတိေပးလိုက္တာ ျဖစ္သည္။ ၀ပ္ေရွာ့ထဲမွာရွိသည့္ စက္ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ကို အမဲဆီသုတ္ေပးေနရာမွ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္ျပ လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆုေတာင္းမျပည့္ၾကပါ။ မိုးဖြဲဖြဲစတင္ရြာလာတာႏွင့္ ၀ပ္ေရွာ့ေရွ႕ ကားတစ္စီးေရာက္လာသည္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ေမာင္းသည့္ ဆလြန္းကားေလး။

“ဘီးႏွစ္ဘီးလံုးေပါက္သြားတာ လဲမလို႔တဲ့ေဟ့”

ဦးစိုးေအာင္က အဲဒီလိုေအာ္ၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ေအာ္တာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အကၽြမ္းက်င္ဆံုးအလုပ္က ဘီး လဲတာေလ။ ကားအလယ္ကို ခ်ဳိင့္ႏွင့္ေထာက္။ ဂြင္းဂြႀကီးေတြကိုင္ၿပီး ဘီးျဖဳတ္လဲေပးရတာေလာက္လြယ္တာမရွိဘူး။ ကားႀကီးေတြဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္းခက္တာေပါ့။ ကားဘီးျဖဳတ္ဖို႔ နပ္ေခါင္းႀကီးေတြခၽြတ္ရတာ အားကုန္လိုက္တာ။ တစ္ခါတေလ မူလီေခါင္းႀကီးေတြ ၾကပ္ထားတာမ်ား ဂြင္းဂြထဲသံေခ်ာင္းထည့္ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာတစ္ခုလံုးတက္ၿပီး ေျခစံုဖိခ်ရသည့္ အထိေတာင္ပါပဲ။ ဘယ္မူလီေခါင္းက ဘယ္ဂြႏွင့္ ေတာ္သလဲဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အလြတ္က်က္ထားရသည္။ ဥပမာ-မီးစက္ဆီ႐ႈသည့္ေနရာဆို ၁၉ ဂြ၊ ေလပိုက္ေနရာဆို ၁၇ နံပါတ္ဂြ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဘယ္ဟာအတြက္ ဂြေပးပါေဟ့ဆိုရင္ တန္းမသိလို႔ကေတာ့ ဦးသိန္း၀င္း၏ ႏွမ၊ မေအတုတ္ၿပီးဆဲတာ ခံရေရာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆလြန္းကားျပာေလးကို ေသသပ္က်နစြာဘီးလဲေပးလိုက္စဥ္မွာပဲ မိုးကသည္း ႀကီးမဲႀကီးရြာခ်ပါေလသည္။ ေတာ္ေသး တာေပါ့၊ ၿပီးသြားလို႔။ က်န္တဲ့ဘီးဖာေပးတဲ့ကိစၥေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဓိကအလုပ္မဟုတ္။ ဖာေနစဥ္၀ိုင္းကူ႐ံုသာ။

“သားတို႔ေရ ေက်းဇူးပဲကြယ္”

ကားေကာင္းသြားၿပီမို႔ ၀ပ္ေရွာ့႐ံုထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ဦးသိန္း၀င္းတို႔ႏွင့္ စကားေျပာေနသည့္ အမ်ဳိးသမီး ထြက္လာသည္။ ထီးအႀကီးႀကီးေဆာင္းရက္သား။ ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ ေကာင္ မေလး တစ္ေယာက္ေရာပါသည္။ ကားေပၚကဆင္းတုန္းက ဘီးလဲေပးဖို႔ပဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ အာ႐ံုမွာေရာက္ေနတာမို႔ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္ဆိုတာကို သတိမထားမိခဲ့။

“သူ႔သမီးထင္တယ္ေနာ္၊ ကံေကာင္းလိုက္တာ”

သက္ေထြးက ကၽြန္ေတာ့္နားကပ္ၿပီးတိုးတိုးေျပာသည္။ မိုးသံက်ယ္ေနေပမယ့္ ေကာင္းေကာင္းၾကားရပါသည္။ ဟုတ္တယ္။ သူ႔ဘ၀က ေကာင္းလိုက္တာ။ ၾကည့္… ထီးေပၚကတစ္ဆင့္ က်လာ သည့္ မိုးေရေတြကို လက္ႏွင့္ ေတာက္ၿပီး ေဆာ့ကစားေနတာ မိုးရြာတာကို သိပ္သေဘာက်ေနသည့္အတိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က်ေတာ့ ခ်မ္းလို႔တုန္ၿပီး အနားယူခ်င္လွၿပီ။ ေကာင္မေလး၀တ္ထားသည့္ ဂါ၀န္လွလွကလည္း မနည္းေပးရမွာ။

အသားေလးကို ျဖဴ၀င္းစိုေနၿပီး ဆံပင္ေကာက္ကေလးႏွင့္ ကိုရီးယားမေလးက်ေနတာပဲ။ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက သမီးျဖစ္သူကို ကားတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး ကားထဲ၀င္ေစသည္။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံတစ္ရြက္ထုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ဖ်တ္ကနဲ ထည့္ေပးသည္။

“ဘယ္သူမွမသိေစနဲ႔ေနာ္။ သားတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ မုန္႔ဖိုး”

ထီးႀကီးကြယ္ေပးတာမို႔ ဘယ္သူမွျမင္မည္ မထင္ပါ။ သူက ပိုက္ဆံထည့္ေပးၿပီးတာႏွင့္ ကားထဲ အလ်င္အျမန္၀င္သြားကာ ထီးစိုႀကီးကို ေဘးမွာခ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တာ့တာျပၿပီး ေမာင္းထြက္သြားေတာ့သည္။ ႐ုတ္တရက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငင္းခ်ိန္မရဘဲ သူ႔လႈပ္ရွားပံုကို တအ့ံတၾသ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ဟိုေကာင္သက္ေထြး ေရာတူတူပါပဲ။ လက္ထဲက ပိုက္ဆံကိုၾကည့္ေတာ့ …

“ဟာ… ငါးေထာင္တန္ႀကီးဟ”

ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လံုးျပဴးသြားၾကသည္။ ဘယ္သူျမင္မလဲေတြးမိၿပီး ေဘးဘီ၀ဲယာ လွည့္ ၾကည့္လိုက္ မိသည္။ ဦးသိန္း၀င္းတို႔ေတြ႔ရင္ ရစရာမရွိေအာင္ဆူမွာ။ အဲဒီလိုမ်ဳိး မုန္႔ဖိုးေပးရင္ မယူရဘူးလို႔ တားထားတယ္ေလ။

×××××

(၃)

“ငါတို႔ေတြ ဒီ ၅၀၀၀တန္ကို ဘယ္လိုသံုးရ မလဲဟင္”

ကိုယ္ပိုင္ပိုက္ဆံအျဖစ္ အသံုးျပဳရမည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဦးေႏွာက္စားရပါသည္။ လိုခ်င္တာေတြ၊ ၀ယ္စားခ်င္တာေတြက အမ်ားႀကီး။ ၀ပ္ေရွာ့က လူေတြသိမွာလည္း ေၾကာက္ရသည္။ ဘီးေလးလဲေပးတာ ငါးေထာင္ေတာင္ မုန္႔ဖိုးေပးတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူယံုမွာလဲ။ အမွန္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးက သူ႔သမီးႏွင့္ယွဥ္ ၿပီး သနားလို႔ေပးတာေနမွာပါ။

ဘီးလဲတာက အသိေတြဆိုင္ဆိုရင္ အလကားေတာင္လဲေပးတာ။ သက္ေထြးက တစ္ေယာက္ ၂၅၀၀ စီခြဲၿပီး သိမ္းထားခ်င္သည္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္။ ၀ပ္ေရွာ့မွာေနရတာက လံုျခံဳတာမဟုတ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ျမင္သြားရင္လည္း ဘယ္က ရလာတာလဲဆိုၿပီး ရစ္ေနဦးမည္။

ပိုက္ဆံုစုရင္ ဦးစိုးေအာင္ဆီမွာပဲ စာရင္းႏွင့္ စုထားရတာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ပိုက္ဆံကိုင္ခြင့္ဆိုလို႔ ၀ပ္ေရွာ့ရွင္ကေပးတဲ့ တစ္ေန႔မုန္႔ဖိုး ၂၀၀ ပဲရွိတာ။ လကုန္ရင္လည္း ဦးစိုးေအာင္ကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လခေတြကို အိမ္ကိုပို႔ေပးတာ။ အသံုးစားရိတ္
ကေတာ့ လခထဲကႀကိဳထုတ္ေပးပါသည္။ အကႌ်၀ယ္မွာတို႔၊ ဖိနပ္၀ယ္မွာတို႔ကအစေပါ့။ အဓိကကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထဲ ပိုက္ဆံတစ္ေထာင္ထက္ ပိုမထားရပါ။ အခုဟာက ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ၅၀၀၀ ေတာင္။

“႐ႈပ္ပါတယ္၊ ငါတို႔ေတြ ပစၥည္းမ၀ယ္ဘဲ မစားဖူးေသးတဲ့ မုန္႔ေတြအ၀အျပဲ၀ယ္စားၾကတာေပါ့”

ကၽြန္ေတာ္တို႔၀ယ္စားခ်င္တဲ့ မုန္႔ေတြအမ်ားႀကီး။ အဲဒါေတြအကုန္၀ယ္စားရင္ေကာ။ အင္း..မဆိုးဘူးပဲ။ ပိုက္ဆံကို ဘယ္ဖက္လက္ကကိုင္ၿပီး ညာဖက္လက္က ပြတ္သပ္ၾကည့္ေနစဥ္မွာပဲ တစ္ေယာက္ ေယာက္ကဆြဲလုတာခံလိုက္ရသည္။

“ကိုမိုးသီး”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေၾကာင္သြားမိသည္။ အဲဒီအစ္ကိုႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို အႏိုင္က်င့္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ သံုးေလးႏွစ္ေတာ့ႀကီးမည္။

“ေျပာစမ္း၊ ဘယ္ကရတာလဲ၊ ငါ့ကိုတစ္၀က္ ေပးရင္ေပး… မေပးရင္ေတာ့ ဦးသိန္း၀င္းတို႔နဲ႔ တိုင္လိုက္မွာ… ဘာမွတ္လဲ”

“ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ရတာဗ်၊ ခင္ဗ်ားႀကီး အႏိုင္မက်င့္နဲ႔၊ ျပန္ေပး”

သက္ေထြးက သူ႔လက္ထဲက ပိုက္ဆံကိုျပန္လုသည္။ သူကေရွာင္ေျပး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကလိုက္ႏွင့္ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ၀ပ္ေရွာ့၏ အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးေလးမွာမို႔ သူမ်ားေတြၾကားသြားမွာလည္း ေၾကာက္ရ၏။

“ဟုတ္လို႔လား၊ မထင္ပါဘူး၊ ဘယ္ကအၾကံအဖန္ရလာတာလဲ၊ ဒီအေၾကာင္း ငါေအာက္ဆင္းၿပီးဖြလိုက္ရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲသိတယ္ေနာ္၊ ငါ့ကို အသာတၾကည္တစ္၀က္ေပးလိုက္”

“ခင္ဗ်ားႀကီး သူမ်ားပိုက္ဆံကို ဘာလို႔ အလကားလိုခ်င္ရတာလဲ၊ အေခ်ာင္သမားႀကီးေပးဗ်ာ”

“ေခြးေကာင္ေလး၊ မင္းကမ်ား ငါ့ကို အေခ်ာင္သမားေလးဘာေလးနဲ႔”

သူက ဖိုးေထြးကို လာထုိးဖို႔ျပင္သည္။ ဒီတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သည္းခံေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ရင္ အျမဲတမ္း အႏိုင္က်င့္ခံထားရတာမို႔ ဒီဘဲႀကီးကို စိတ္တိုတာေတာ့အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ သူ႔ကိုျပန္ၿပီး ခုခံမိသည္။ ဖိုးေထြးကိုထိုးဖို႔ ျပင္ထားသည့္ လက္သီးကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းဖမ္းဆုပ္လိုက္ၿပီး သူ႔ဗိုက္ကို တအားကန္ထည့္လိုက္သည္။ သူအားခနဲေအာ္ၿပီး လဲက်သြား၏။ ခ်က္ေကာင္းထိသြားပံုရသည္။ ေအာက္ထပ္မွာရွိတဲ့၀ပ္ ေရွာ့သမားတခ်ဳိ႕ လွမ္းဆဲ သည္။

“ဖိုးေထြး၊ လာ…ျမန္ျမန္ေျပးမယ္”

ငါးေထာင္တန္ကို ဖ်က္ခနဲဆြဲလုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေျပးဆင္းသည္။ မင္းတို႔ေတြ လူလို နားမလည္ဘူးလား။ ဘာညာနဲ႔ လွမ္းဆဲသံေတာ့ဆူညံသြားသည္။ ဂ႐ုမစိုက္ပါ။ ၀ပ္ေရွာ့အျပင္ ဘက္လမ္းမထက္ကို ေျပးလာခဲ့ၾကသည္။ ကိုမိုးသီး
ေနာက္ကလိုက္မလာေတာ့။ ၀ပ္ေရွာ့က လူေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေနၾကတာဟု ထင္ပံုရသည္။

“ကဲ…ဖိုးေထြး၊ လက္ထဲထားရင္ ဒုကၡမ်ားမယ့္ပိုက္ဆံ…ေရွာ့လိုက္ၾကစို႔”

လမ္းမထက္က ၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကဦးေဆာင္ၿပီး၀င္ထိုင္သည္။

တစ္ေန႔မုန္႔ ဖိုး ၂၀၀ ႏွင့္စား၍မရေသာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အင္မတန္မွ အာသီသျပင္းထန္စြာ စားခ်င္ေနခဲ့ေသာ ၀က္သားဒုတ္ထိုးကို ၅၀၀၀ ဖိုး ျပည့္ေအာင္အထိ အျပတ္တြယ္ပစ္ၾကသည္။ အလုပ္သိမ္းၿပီးခါစ၊ ညေနခင္းထမင္းစားခ်ိန္ကို ေစာင့္ရတာမို႔ ဗိုက္ဆာေနခ်ိန္ႏွင့္ကြက္တိ။ အဲဒီက အျပန္မွာေတာ့… သာမန္မဟုတ္သည့္ ႀကီးမားေသာ အေျပာ င္းအလဲႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ေသာအရာျပည့္၀ေပမယ့္ ဖိုးေထြးအတြက္ေတာ့….။

×××××

Photo - myanmarpeoplemagazine

(၄)

“ေက်ာ္ေက်ာ္၊ မင္းအေဖေရာက္ေနတယ္။ မင္းကို လာေခၚတာ”

၀ပ္ေရွာ့ရွိရာ ျခံ၀င္းထဲ၀င္လိုက္တာႏွင့္ ကိုမိုးသီးကလွမ္းေျပာသည္။ အခုေတာ့လည္း သူ႔ ပံုစံက ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလို။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သက္ေထြး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲလိႈက္ခနဲ ၀မ္းသာမိေပမယ့္ သက္ေထြးမ်က္ႏွာျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ဒီေကာင္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရမွာေပါ့။ ကိုမိုးသီးမ်ား အျမဲတမ္းအႏိုင္က်င့္ေလမလား။

“မင္းလိုက္သြားရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္ ေက်ာ္ေက်ာ္”

ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါသည္။ ဆူညံလြန္းသည့္ကားစက္ႏႈိးသံေတြ၊ ဘတၳရီကလစ္ပြတ္တိုက္ သံေတြ၊ ရွဲခနဲ ရွဲခနဲ ျဖာထြက္ေနသည့္ မီးပြားမီးေတာက္မ်ား၊ အလြယ္တကူဖ်က္မရေသာ ဆီေခ်းမ်ား၊ အိုဗ်ာ… ဒီ၀ပ္ေရွာ့ထဲကအရာေတြ
အားလံုးကို မုန္းတာပါပဲ။ မိုးရြာရင္ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ အခုေရာ... မိုးဖြဲေလးေတြရြာေနတာဆိုေပမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လား။ အေဖလာေခၚလို႔ ေပ်ာ္ေနတာေၾကာင့္လားမသိ။ ကၽြန္ေတာ္မိုးကို မမုန္းမိေတာ့။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ ကိုအၿပီးလာေခၚတာျဖစ္သည္။

၀ပ္ေရွာ့မွာ အလုပ္မလုပ္ခိုင္းခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္မိသည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း သက္ေထြး အတြက္၀မ္းနည္းမိသည္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ရပါ့မလဲ။ အေဖႏွင့္ ဦးသိန္း၀င္းတို႔ေတြ စကားေျပာေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္ ေတာ့္အထုပ္ေတြ သိမ္းဆည္းရသည္။ သက္ေထြးက ကူသိမ္းေပး၏။ အ၀တ္ေတြေခါက္သိမ္းရင္း သူ မ်က္ရည္က်တာကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရသည္။

“မိုးေတြရြာရင္… မင္းစိတ္ညစ္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္ ေက်ာ္ေက်ာ္၊ မီးစက္ႀကီးလည္း မႏႈိးရေတာ့ဘူး၊ ဆီေခ်းေတြလည္း မေပေတာ့ဘူး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းအတြက္ ငါ၀မ္းသာပါတယ္”

မ်က္ရည္ရႊဲရႊဲနဲ႔ေျပာေနသည့္သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ပါေရာမ်က္ရည္က်မိသည္။

“ငါက ဒီမွာမလုပ္ေပမယ့္ တျခားမွာ လုပ္ရမွာကြ၊ အေဖက ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ အလုပ္သြင္းေပးဖို႔ လာေခၚတာတဲ့၊ ငါအဆင္ေျပ ရင္ မင္းကိုလာေခၚမွာသက္ေထြး၊ ငါမုန္းသလို မင္းလည္းမုန္းတဲ့ ဆီေခ်းေပဘ၀မွာ မင္းအျမဲမေနရပါဘူး၊ ခဏပဲ၊ ငါမင္းကိုလာေခၚမယ္ သူငယ္ခ်င္း”

“ေအးပါ သူငယ္ခ်င္းရာ”

အတူအိပ္၊ အတူစား၊ အတူအလုပ္လုပ္ရင္း ၂၄နာရီပတ္လံုး အတူတူေနရတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံေယာဇဥ္က သာမန္ထက္ ခိုင္ျမဲပါသည္။ အ၀တ္အစားထုတ္ကိုလြယ္ရင္း အေဖေရွ႕ကသြားရာ ေနာက္လိုက္ကာ ၀ပ္ေရွာ့ႀကီးရယ္၊ သက္ေထြးရယ္ကို ကၽြန္ေတာ္သမင္လည္ျပန္ေငး ေမာမိသည္။ မ်က္စိေအာက္က မေပ်ာက္မခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တာ့တာျပေနသည့္ သက္ေထြး၊ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားၾကား ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားရာ အေျပးေလးႏွင့္လိုက္ရင္း တာ့တာျပေနသည့္ သက္ေထြး၏ျမင္ကြင္းကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွေမ့လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီ၀ပ္ေရွာ့ကို တစ္ေခါက္ထပ္လာမည္။ ဒီလိုမ်ဳိး ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္လည္း မလုပ္ရ။ ဒီထက္လည္း ၀င္ေငြေကာင္းသည့္ အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ လုပ္ကိုလုပ္ရမည္။ ဒီ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ လံုး၀ခိုင္မာေစရပါမည္။ သက္ေထြးကို ကၽြန္ေတာ္လာေခၚမည္။ အဲဒီအခ်ိန္… မိုးေတြရြာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မိုးကို မုန္းေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။

×××××

ေမတၱာရိပ္မွာေအးခ်မ္းၾကပါေစ။


တိမ္တိုက္ထြန္း (ကစၥပနဒီ)


Open Source URL
http://www.people.com.mm/life/relationship/1998

ဝန္ခံခ်က္

(Myanmar People Magazine ၏ Website ျဖစ္ေသာ www.people.com.mmမွ 
Copy ကူးယူ၍ ဤ Blog ေပၚ
ျပန္တင္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ကိုစိုင္းငယ္(tgi)

Thomas Carlyle ၏ အ​ေတြးဒႆန

Photo - Google Image

My Books are friends that never fail me.

Thomas Carlyle (1795-1881)


ကြၽန္ေတာ့ စာအုပ္ေတြဟာ
ကြၽန္ေတာ့ကို ဆံုး႐ႈံးမႈ ဘယ္ေတာ့မွ
ေပးမွာ မဟုတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဘာသာျပန္သူ - သည္းႏုဆည္းဆာ

ျမက္ပင္

Photo - Google Image

မိုးျမင္​့တြင္​ ​ေအာင္​လံလြင္​့
သဇင္​ကဲ့သို႔
ပြင္​့​ေဝခြင္​့မရ​ေသာ္​လည္​း
ကိစၥမရွိပါ။

​ေျမျပင္ထက္​​တြင္​
လြတ္​လပ္​စြာ ရွင္​သန္​ခြင္​့ရခဲ့​ၿပီး
ငွက္​က​ေလး​မ်ား၏ အသိုက္​
ကြၽဲ၊ႏြား၊သိုး၊ဆိတ္​မ်ား၏ အစာ
ျဖစ္​ရသည္​ အတြက္​
ငါ ​ေက်နပ္​သည္​။

ငါ့ကို ဘယ္သူ နင္​းနင္​း
စိမ္းလန္းစို​ေျပသည့္သီခ်င္း
ငါ ဆို​ေနမည္​။

ကိုစိုင္​းငယ္​(​ေတာင္​ႀကီး)

မျမင္ မခင္ မၾကင္ပဲ လြမ္း

Photo - မိုးမခမဂၢဇင္​း

မထားတတ္တဲ့စိတ္က က်ဥ္းေနေတာ့
ေခ်ာင္းကေလး
ထားရာမွာ ေအးေအးမေနႏူိင္ဘူး
ထားတတ္တဲ့ စိတ္က က်ယ္ဝန္းေနတဲ့အခါ
ပင္လယ္ျပာ ေစရာကို သြားႏုိင္တယ္

ပန္းသတင္းကိုလည္း ေလညႇင္းေဆာင္ရဲ႕
လူသတင္းကိုလည္း လူခ်င္းေဆာင္ခဲ့ဆိုေလေတာ့
လူကို လူခ်င္းလြမ္းတာ ဆန္းသလား

ကက္ဆက္ထဲ
လြင့္ဝဲလာတဲ့ သီခ်င္းထဲမွာ
အလြမ္းေတြမ်ားမ်ားပါလာရင္
ျမန္ျမန္လြင့္ၿပီး မ်ားမ်ားလြမ္းေနလိုက္ၾက႐ုံေပါ့
လူကိုေသေစတတ္တဲ့ ဗံုးေသနတ္သံေတြမွ မဟုတ္တာပဲ

ဘာလဲ
ခင္ဗ်ားက အလြမ္းကိုဖမ္းခ်ဳပ္ထားႏုိင္စြမ္းတဲ့ ေထာင္မွဴးႀကီးလား
လြမ္းဆြတ္ျခင္းနဲ႔ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းမွာ မူပိုင္ခြင့္ရွိလို႔လား
ဒါဆိုရင္လည္း
ခင္ဗ်ားရဲ႕က်ဥ္းေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔
အလြမ္းကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားလိုက္ပါ
မူပိုင္ခြင့္ မွတ္ပံုတင္ၿပီး ပလက္စတစ္ေလာင္းထားလိုက္ပါ

က်ယ္ဝန္းတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕စိတ္ေတြထဲမွာ
တစံုတေယာက္ရဲ႕ တစံုတရာအတြက္
လြပ္လပ္စြာလြမ္းေနမယ့္ ေန႔ရက္ေတြက မကုန္မခမ္း
လြမ္းေရးရွိက ဆက္လက္လြမ္းေနၾကမည္သာ။

ေဆာင္းယြန္းလ
(ၾသဂတ္စ္ ၁၄ ရက္၊ ၂၀၁၇)

Open Source URL
http://blog.moemaka.com/2017/08/blog-post_61.html?m=1

ဝန္​ခံခ်က္​
(2017 August လထုတ္​
မိုးမခမဂၢဇင္​း မွ
တဆင္​့ ကူးယူ၍ ဤ Blog ​ေပၚတြင္​
ျပန္​တင္​ထားျခင္​းျဖစ္​ပါသည္​။)

အဆို​ေတာ္​ဦးခိုင္​ထူး အတြက္​

Photo - ဂီတအ​​​ေၾကာင္​း​ေသာင္​း​ေျပာင္​း​ေထြလာ Facebook Page မွ

စစ္​ကိုင္​းလမ္​း မွသည္​

မျမင္​ႏိုင္​​ေသာ

ဟိုး အ​ေဝး လမ္​းမႀကီးဆီ သို႔...

ဦးခိုင္​ထူး ထြက္​ခြာသြားခဲ့ၿပီ။

အားလံုးကို ​ေက်ာ္​ျဖတ္​ရမယ္​ တဲ့။

​ေသျခင္​းတရားကို​

​ေက်ာ္​ျဖတ္​မရႏိုင္​တဲ့ အ​ေၾကာင္​း

အားလံုးကို တရားျပသြားတယ္​ထင္​ပါရဲ႕။

မရဏမင္​းဟာ

ဦးခိုင္​ထူးရဲ႕ အသက္​နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္​ကိုသာ

ရိတ္​သိမ္​းလိုက္​ႏိုင္​တယ္​။

ဦးခိုင္​ထူး စိုက္​ခဲ့တဲ့ သီခ်င္​း​ေတြကို​ေတာ့ 

မရိတ္​သိမ္​းႏိုင္​ရွာဘူး။

သီခ်င္​းတစ္​ပုဒ္​ ပန္​းတစ္​ဆုပ္​။

ဦးခိုင္​ထူးဆိုတဲ့ အမည္​နဲ႔

ျပဳလုပ္​ထားတဲ့ သီခ်င္​းတစ္​ပုဒ္​ 

ဘယ္​​ေတာ့မွ ​ေပ်ာက္​မသြားဘူး။

ဦးခိုင္​ထူးဆိုတဲ့ 

ဂီတသမားတစ္​​ေယာက္​ရဲ႕ 

လက္​ထဲက ပန္​းတစ္​ဆုပ္​

ဘယ္​​ေတာ့မွ ​ေျခာက္​မသြားဘူး။

အဆို​ေတာ္​ ဦးခိုင္​ထူး

​ေကာင္​းရာမြန္​ရာ ဘံုဘဝသို႔

​ေရာက္​ပါ​ေစဗ်ာ...။

Photo - ဂီတပ်ိဳးခင္​း-ဂီတာအ​ေျခခံပံုျပ Lesson Facebook Page မွ

ကိုစိုင္​းငယ္​(tgi)
09.08.2017(11:45PM)

Facebook သံုးတဲ့ သရဲ

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွာ ကြၽန္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးျဖစ္သူ အသက္ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလး ‘ဆူဇန္’ (Suzanne) ဟာ လူ မဆန္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္တဲ့နည္းနဲ႔ အသတ္ ခံခဲ့ရပါတယ္။ လူမဆန္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္တဲ့ နည္းနဲ႔သတ္ခဲ့တာျဖစ္တဲ့အျပင္ လူသားလူသတ္ သမားတစ္ေယာက္က သတ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲ ၀ိညာဥ္ ေလာကသား (သရဲ) တစ္ေယာက္က သတ္ခဲ့တာ လို႔ေတာင္ ယူဆစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခက္တာက အဲဒီ သရဲဟာ အဲဒီေလာက္ ေခတ္မီသလားဆိုတာ ေမး ခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ညေန ၆ နာရီမွာ ကြၽန္မနဲ႔ ခင္ပြန္းျဖစ္ သူတုိ႔က ညစာစားပဲြတစ္ခု သြားစရာရွိလို႔ သမီးေလး ကို အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီညစာစားပဲြကို သမီးေလးကိုပါ ေခၚသြားလို႔ရေပ မယ့္ သမီးေလးက မလိုက္ခ်င္လို႔ ထားခဲ့ရတာပါ။ သမီးေလးအေၾကာင္းျပတာက အိမ္စာေတြ လုပ္ရ ဦးမွာမို႔ မလိုက္ေတာ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကြၽန္မကေတာ့ သမီးေလး မလိုက္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းရင္းကို သိပါ တယ္။ အိမ္စာေတြရွိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူ စဲြလမ္းေနတဲ့ အင္တာနက္ေပၚက ‘ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္’ (facebook) လူမႈေရး၀က္ဘ္ဆိုက္ကို လက္မလႊတ္ ခ်င္တာက အဓိကအေၾကာင္းရင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္’ လူမႈေရး၀က္ဘ္ဆိုက္ဟာ ဆယ္ေက်ာ္ သက္အရြယ္ကေလးငယ္ေတြကို အရမ္းကို စဲြလမ္း ေစပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယိုေတြ တင္ေပးႏိုင္ သလို မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း ‘စာ႐ိုက္ၿပီး စကားေျပာျခင္း’ (chatting) လုပ္လို႔ရပါတယ္။ သမီးေလးဟာ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္’ အသံုးျပဳၿပီး မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စာ႐ိုက္ စကားေျပာတာကို ည ၈ နာရီကေန ၁၀ နာရီအထိ လုပ္ေလ့ရွိတာ ကြၽန္မ ေလ့လာသိရွိထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း သမီးေလး မလိုက္ခ်င္တာကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ၿပီး သူ႔ကို အိမ္မွာထားခဲ့တာျဖစ္ ပါတယ္။ ခါတိုင္းလည္း သူ႔ကို အဲဒီလို အိမ္မွာထား ခဲ့တာမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ေနထိုင္တဲ့ရပ္ ကြက္က လူရည္သန္႔ၿပီး ျပႆနာႀကီးႀကီးမားမား မျဖစ္ဖူးပါဘူး။ ကြၽန္မတို႔အိမ္ကလည္း ခိုင္ခန္႔လံုၿခံဳ တာမို႔ သမီး တံခါးဖြင့္မေပးရင္ ဘယ္သူမွ အိမ္ထဲ မ၀င္ႏိုင္ပါဘူး။ တယ္လီဖုန္းလည္း ရွိတာမို႔ တစ္ခု ခု ထူးျခားရင္ ရဲကို ဖုန္းဆက္တိုင္ၾကားလို႔လည္း ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း သူ႔ကို တစ္ေယာက္ တည္း စိတ္ခ်လက္ခ် ထားခဲ့ၾကတာပါ။

ညစာစားပဲြဟာ ည ၁၀ နာရီေလာက္မွာ ၿပီးဆံုး သြားပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီ ထိုးေနပါၿပီ။ သမီး ေလး အိပ္ေနေလာက္ၿပီလို႔ ယူဆလို႔ လူေခၚေခါင္း ေလာင္း မႏွိပ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ကြၽန္မတို႔ ဘာသာ ေသာ့ဖြင့္၀င္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕တံ ခါးက ၀င္၀င္ခ်င္း ဖိနပ္ခြၽတ္ခန္းရွိပါတယ္။ ကြၽန္မ တို႔က အျပင္သြားတဲ့ဖိနပ္ေတြကို အိမ္ထဲမွာမစီးပါ ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြကိုေတာ့ ဖိနပ္စီး၀င္ခြင့္ျပဳထား ေပမယ့္ ကြၽန္မတို႔ကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ ဖိနပ္ခြၽတ္ခန္း မွာ ဖိနပ္ခြၽတ္၊ စင္ေပၚတင္ အိမ္တြင္းစီးဖိနပ္ေတြ ေျပာင္းစီးၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ကြၽန္မရဲ႕ စိတ္ ေတြဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုဖိနပ္လဲစီးတာ မွာ ကြၽန္မက အရင္ၿပီးသြားၿပီး ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ေႏွးေနပါတယ္။ ခါတိုင္းဆိုရင္ ကြၽန္မဟာ ဖိနပ္လဲ ၿပီးၿပီးခ်င္း ဖိနပ္ခြၽတ္ခန္းရဲ႕ဘယ္ဘက္မွာရွိတဲ့ဧည့္ ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေန႔က်ေတာ့ ကြၽန္မတစ္ေယာက္တည္း အဲဒီလို ၀င္သြားရမွာကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနသလိုလို ျဖစ္ေနပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဧည့္ခန္းတံခါးလက္ကိုင္ဖုကို ကိုင္ ၿပီး လွည့္ဖြင့္လိုက္မလား၊ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ လိုက္အ လာကို ေစာင့္မလားဆိုၿပီး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနပါတယ္။ဒီလိုျဖစ္တာ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ က ကြၽန္မ ေက်ာနားေရာက္လာတာမို႔ ဧည့္ခန္း တံခါးကို လွည့္ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ တံခါးပြင့္သြားတာ နဲ႔ ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေအာက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ဧည့္ခန္းထဲကျမင္ကြင္းကို ရွင္းရွင္း လင္းလင္းႀကီး ျမင္ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ကြၽန္မဟာ လန္႔သြားတဲ့စိတ္ေဇာအဟုန္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္လိုက္ဖို႔ ပါး စပ္ဟလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကြၽန္မ ရဲ႕ေနာက္ေက်ာမွာရွိေနတဲ့ခင္ပြန္းျဖစ္သူက သူ႔လက္ ဖ၀ါးတစ္ဖက္နဲ႔ ကြၽန္မပါးစပ္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အတြက္ အသံထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္မျမင္ ရတဲ့ျမင္ကြင္းကို ကြၽန္မေယာက္်ားလည္း ျမင္လုိက္ ပံုရပါတယ္။ သူက ကြၽန္မနားနားမွာကပ္ၿပီး တီးတိုး ေလသံနဲ႔ ေျပာလာပါတယ္။

“သတိထား ဟန္နီ၊ သတိႀကီးႀကီးထားစမ္း၊ စိတ္ကို မလႊတ္လိုက္နဲ႔၊ သမီးကို သတ္တဲ့လူသတ္ သမားဟာ အိမ္ထဲမွာပဲ ရွိေနႏိုင္တယ္”

ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ေလး ‘ဆူဇန္’ ဟာ ဧည့္ခန္းအလယ္မွာ ေသြးသံ ရဲရဲနဲ႔ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ လဲက်ေသဆံုးေနတာျဖစ္ပါ တယ္။ ေယာက္်ားက ဆက္ၿပီး တီးတိုးေျပာပါတယ္။

“ဟန္နီေရ၊ မင္း ဒီဖိနပ္ခြၽတ္ခန္းမွာ ေနခဲ့၊ အိမ္ေရွ႕တံခါးကိုလည္း အသင့္ဖြင့္ထား၊ ကိုယ္ အိမ္ ထဲကို ၀င္သြားမယ္၊ လူသတ္သမားကို အခန္းတိုင္း မွာ ရွာမယ္၊ တစ္ခုခု ထူးျခားရင္ မင္းၾကားရေအာင္ ကိုယ္ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး ေျပာမယ္၊ အဲဒီေကာင္ကို ကုိယ္ တိုက္ခိုက္မယ္၊ ကိုယ္႐ႈံးရင္ေတာ့ မင္း ထြက္ ေျပးၿပီး ပတ္၀န္းက်င္မွာ အကူအညီေတာင္းေပ ေတာ့”

“ျဖစ္ပါ့မလား ကိုရယ္”

ကြၽန္မ စိုးရိမ္မိပါတယ္။

“အခုကတည္းက ကြၽန္မတို႔ အျပင္ထြက္ၿပီး အကူအညီေတာင္းရင္ မေကာင္းဘူးလား”

ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ကူးကို ေယာက္်ားက ပယ္ခ်ပါ တယ္။

“မျဖစ္ဘူး၊ လူသတ္သမား လြတ္သြားႏိုင္ တယ္၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့အတိုင္းသာလုပ္”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း သူဟာ ကြၽန္မရဲ႕ပါးစပ္မွာ အုပ္ ထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္၊ ကြၽန္မကိုလည္း ေနာက္ကို တြန္းပို႔ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ သူဟာ ဧည့္ခန္းထဲေရာက္သြားၿပီး သမီးရဲ႕အေလာင္းကို တစ္ ခ်က္ပဲ ၾကည့္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ တျခားအခန္းေတြ ဘက္ဆီ ထြက္ သြားတာမို႔ သူ႔ကို ကြၽန္မ မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ ေသ ခ်ာတာက သူ တစ္ခန္း၀င္တစ္ခန္းထြက္ ရွာေန ေတာ့မွာပါ။ သူဟာ တိုက္ခိုက္သတ္ပုတ္မႈ ပညာ ရပ္တစ္ရပ္ကို ေလ့က်င့္ထားတာမို႔ သူ႔ကိုယ္သူ အရမ္းယံုၾကည္ပါတယ္။ ကြၽန္မကေတာ့ လူသတ္ သမားက သူ႔ကို အလစ္အငိုက္ တိုက္ခိုက္သြားမွာ ကို စိုးရိမ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္ ဆိုင္းေနခဲ့ေပမယ့္ သူ႕ဆီက ဘာအသံမွ ထြက္မလာ ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္မ စိုးရိမ္ေနတာက သမီးေလးနဲ႔ သူ ဘ၀တူ ျဖစ္သြားမလားလို႔ပါ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္မ လည္း ေလာကထဲ ဆက္မေနေတာ့ဘဲ အဲဒီလူသတ္ သမားကို သူေသကိုယ္ေသ အေသရင္ဆိုင္ေတာ့ မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီလိုဆံုးျဖတ္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ကြၽန္မေယာက္်ား ဟာ ျမင္ကြင္းထဲ ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ ဧည့္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္လာတာပါ။ သူဟာ ဘာတိုက္ခိုက္မႈမွ လုပ္ခဲ့ပံုမေပၚပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျခပစ္လက္ပစ္နဲ႔ အရမ္းကို စိတ္ဓာတ္က်ေနပံုေပၚပါတယ္။ သမီးေလး ရဲ႕အေလာင္းနားမွာရပ္ၿပီး ကြၽန္မရွိေနတဲ့ဧည့္ခန္း တံခါး၀ကို လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မကို လွမ္းေခၚပါတယ္။

“၀င္လာခဲ့ေတာ့ ဟန္နီရယ္၊ အိမ္ထဲမွာ ဘယ္ သူမွမရွိဘူး …”

ကြၽန္မကို ေခၚၿပီးတာနဲ႔ သူဟာ သမီးေလးရဲ႕ အေလာင္းေဘးမွာ ထိုင္ခ်ၿပီး တ႐ႈတ္႐ႈတ္နဲ႔ ငိုေန ပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္မ သိလိုက္ပါၿပီ။ သူက လူသတ္ သမား ရွာမေတြ႕တာနဲ႔ စိတ္ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီဆိုတာ ကို။ ဒီေတာ့ ကြၽန္မက စိတ္ကို ျပန္တင္းရေတာ့မွာ ေပါ့။

ကြၽန္မက ငိုေနတဲ့ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ဆဲြထူၿပီး “ကိုယ္ ရဲစခန္းကို ဖုန္းဆက္ပါ၊ အျမန္ဆံုး ဆက္ ပါ၊ ၿပီးမွ ဆက္ငိုခ်င္ ငိုပါ” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူ သတိျပန္၀င္သြားၿပီး ဧည့္ခန္းေထာင့္က တယ္ လီဖုန္းရွိရာကို ထြက္သြားပါတယ္။

ကြၽန္မဟာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ေနတဲ့သမီးေလး ရဲ႕အေလာင္းနားမွာ မခ်ိတင္ကဲ ရပ္ေနရင္းက ဧည့္ ခန္းေဆာင္စားပဲြေပၚမွာ သမီးေလးရဲ႕ ‘လက္ပ္ေတာ့’ က ပြင့္လ်က္သားရွိေနတာကို မ်က္စိေထာင့္စြန္းက ေန လွမ္းျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ သမီးေလး က ‘လက္ပ္ေတာ့’ ကို သူ႔အိပ္ခန္းထဲမွာမသံုးဘဲ ကြၽန္မတို႔ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ရင္း ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ သံုးေနခဲ့တာကိုး။ ကြၽန္မဟာ ဧည့္ခန္းေဆာင္စားပဲြ ရွိရာကို သြားၿပီး ‘လက္ပ္ေတာ့’ ကို ၾကည့္လိုက္ ပါတယ္။ ‘လက္ပ္ေတာ့’ မွာ သမီးေလးရဲ႕ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ စာမ်က္ႏွာက ပြင့္လ်က္သားပါ။ ၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာထားၾကတဲ့ ‘ခ်က္’ အကြက္ကလည္းပြင့္ လို႔။

ကြၽန္မဟာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေျပာခဲ့ၾကတဲ့စာ ေၾကာင္းေတြကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သမီး ေလးရဲ႕နာမည္က ‘ဆူဇန္၁၃’၊ တစ္ဖက္က ေကာင္ ေလးရဲ႕နာမည္က ‘ခ်စ္လူငယ္၆၉’ တဲ့။ သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္က ေအာက္ပါအတိုင္း စကားေျပာခဲ့ၾကပါ တယ္။ ၾကည့္ရတာ ဒီေန႔မွ စျဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ တူပါတယ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ အိုး-မင္းဓာတ္ပံု ၾကည့္လိုက္တာ အေတာ္လွတာပဲ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ တကယ္လား၊ မင္း အဲဒီလို ထင္သလား။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းက လွပတဲ့ဆံပင္ေတြ ကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းက မ်က္လံုးလွလွ တစ္စံုကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဒါေတာ့ အားလံုးက ေျပာၾကပါတယ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ၿပီးေတာ့ မင္းက ႏွာေခါင္းလွလွေလးကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဟုတ္လား၊ ဒါဆို မဆိုးဘူးေပါ့။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ၿပီးေတာ့ မင္းက လည္တိုင္လွလွေလးကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ အိုေက၊ ကြၽန္မလည္း အဲဒီလိုပဲ ထင္ေနတာ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ၿပီးေတာ့ မင္းက လွပတဲ့ကိုယ္လံုးေလးကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ အာ- အင္း- ဒါကေတာ့။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ၿပီးေတာ့ မင္းက လွပတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အတြင္းက ကလီစာေတြအားလံုးဟာ လွပေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ငါ ေလာင္းရဲတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္၊ ကလီစာေတြဟုတ္လား၊ ကလီစာေတြက ဘယ္လိုလုပ္ လွမွာလဲ၊ နင္ ေပါက္ကရေတြ မေျပာနဲ႕ေနာ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ငါ မင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ကလီစာေတြကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ဟာ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ နင္ အ႐ူးပဲ၊ ေတာ္ၿပီဟာ၊ ဂြတ္ဒ္ဘိုင္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ငါ မင္းရဲ႕ရင္ကိုခဲြၿပီး မင္း ရဲ႕ကလီစာေတြကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ဟာ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ေတာ္ပါေတာ့၊ ေတာ္ပါ ေတာ့၊ ဆက္မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ငါ မင္းရဲ႕ကလီစာေတြကို လက္နဲ႔ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။

-ဆူဇန္၁၃ ။      ။ နင္ ငါ့ကို ေၾကာက္စရာေတြ ေျပာမေနနဲ႔ေနာ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉။  ။ ငါကေလ၊ မင္းရဲ႕ရင္ကို ခဲြ ၿပီးသြားတာေတာင္မွ အထဲက မင္းရဲ႕ကလီစာေတြ ကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဆဲြထုတ္ေပးမွာပါ။

ဆူဇန္၁၃။                 ။ နင္ အဲဒီလို ေပါက္ကရေတြ ဆက္ေျပာေနရင္ ငါ ရဲတိုင္လိုက္မွာေနာ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉။  ။ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ မွာ စကား ေျပာေနတာ ရဲက ဘယ္လိုလုပ္အေရးယူႏိုင္မွာမို႔ လို႔လဲ၊ မင္းဟာ ရယ္စရာ အေတာ္ေျပာတတ္တာပဲ၊ ငါ ေျပာျပမယ္၊ မင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ကလီစာ ေတြကို ရင္ခဲြၿပီး ထုတ္ၿပီးရင္ အဲဒီကလီစာတစ္ခု ခ်င္းကို ငါက ယုယုယယ နမ္း႐ႈတ္ေပးမွာပါ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ေတာ္ေတာ့။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းရဲ႕ အူေတြကိုလည္း ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ပြတ္သပ္ေပးမယ္လို႔ ငါ အာမခံ ပါတယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ နင္ ႐ူးေနလား။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ၿပီးေတာ့ ငါက မင္းရဲ႕ ကလီ စာေတြနဲ႔ နာရီတခ်ဳိ႕ ေဆာ့ကစားေနဦးမွာ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ငါ နင့္ကို ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ သူ ငယ္ခ်င္းစာရင္းကေန ထုတ္ပစ္လိုက္ေတာ့မယ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ဆူဇန္

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ နင္ ဘာေျပာခ်င္ေသးလို႔လဲ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းရဲ႕ ေသြးေတြနဲ႔ ငါ ေရ ခ်ဳိးခ်င္တယ္လို႔ေျပာခ်င္တာ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ နင္ဟာ အ႐ူးပဲ၊ တကယ့္ အ႐ူးအစစ္ပဲ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ အဲဒီအ႐ူးက မင္းကို ျမင္ေန ႏိုင္တယ္ ဆူဇီ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဘယ္လိုလုပ္ျမင္မွာလဲ၊ ငါ့ ဆီမွာ Web Cam မွ မရွိတာ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ အဲဒါေတြ မလိုဘူး၊ ငါက မင္းကို ျမင္ကိုျမင္ေနရတာ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ေကာင္းၿပီ၊ နင္ ငါ့ကို ျမင္ ေနရတယ္ဆိုရင္ ငါ ဘယ္မွာလဲဆိုတာလဲဆိုတာ ေျပာၾကည့္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းရဲ႕ အိမ္ထဲမွာေလ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဒါေတာ့ နင္ ေျပာမွလား၊ ငါက အိမ္ထဲမွာမေနလို႔ ဘယ္မွာ သြားေနရမွာလဲ၊ ေသခ်ာေအာင္ေျပာေလ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မင္းက မင္းရဲ႕အိမ္ထဲက ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဆိုဖာေပၚထိုင္ေနၿပီး ဧည့္ခန္းေဆာင္ စားပဲြမွာ ‘လက္ပ္ေတာ့’ တင္ထားရင္း ငါနဲ႔ စကား ေျပာဖို႔ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ သံုးေနတယ္ေလ။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ဘုရားေရ၊ အဲဒါကေတာ့ ကြက္တိပဲ၊ နင္ ဘယ္လိုသိေနတာလဲ။ ငါ နင့္ကို ေၾကာက္သြားၿပီဟာ၊ ေတာ္ပါေတာ့၊ ေနာက္မွ ေတြ႕ ၾကမယ္ေနာ္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မရပ္လိုက္နဲ႔ဦး ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မရပ္လိုက္နဲ႔ဦး ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မရပ္လိုက္နဲ႔ဦး ဆူဇန္

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ မရပ္လိုက္နဲ႔ဦး ဆူဇန္

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ရပ္လိုက္ပါရေစေတာ့၊ ငါ နင့္ကို အရမ္းကို ေၾကာက္ေနပါၿပီ။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ဆူဇန္- ငါ့ကို တကယ္ ရပ္ခိုင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ‘နင္ ဘယ္မွာလဲ’ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးေပး။ အဲဒါဆို မင္းရဲ႕ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲကပါ ထြက္ေပးလိုက္မယ္။

ဆူဇန္၁၃ ။       ။ ေကာင္းပါၿပီ၊ ငါ ေမးေပးပါ့မယ္၊ ‘နင္ ဘယ္မွာလဲ’ ဟင္။

ခ်စ္လူငယ္၆၉ ။  ။ ငါက အခု နင္ထိုင္ေနတဲ့ ဆိုဖာေနာက္မွာပဲ ရွိေနတာ။

သမီးေလးနဲ႔ သမီးေလးရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္လူ ငယ္၆၉တို႔ရဲ႕ အျပန္အလွန္စကားေတြကို ဖတ္ၿပီး သြားတဲ့ကြၽန္မအတြက္ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေသခ်ာတာက သမီးေလးကို သတ္၊ ကလီစာေတြကို ထုတ္ထားခဲ့သူဟာ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ ထဲကသူငယ္ခ်င္း ‘ခ်စ္လူငယ္၆၉’ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ‘ခ်စ္လူငယ္၆၉’ ကုိ ဘယ္လို အေရးယူမွာလဲ။

သမီးေလးရဲ႕ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ စကားေျပာမွတ္တမ္းကို ကြၽန္မ ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေယာက္်ား ျဖစ္သူ ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္တဲ့ရဲတပ္ဖဲြ႕၀င္ေတြ အိမ္ထဲ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ တာ၀န္အရ သမီးေလးရဲ႕အေလာင္းကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျခင္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုင္ရာသဲလြန္စမ်ား ရွာေဖြျခင္းေတြ လုပ္ခဲ့ၾကပါ တယ္။ ကြၽန္မ အျပည့္အစံုဖတ္ထားၿပီးခဲ့တဲ့ သမီး ေလးရဲ႕ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ စာမ်က္ႏွာေပၚက အျပန္အလွန္ စကားေျပာမွတ္တမ္းေတြကိုလည္း ျပခဲ့ပါတယ္။ ရဲတပ္ဖဲြ႕၀င္ေတြဟာ ရရွိထားသမွ်အခ်က္အလက္ေတြ နဲ႔ တရားခံေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ေရး ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။ ယေန႔အထိ မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

ဒါဆိုရင္ သမီးေလးက သရဲတေစၦေတြက သတ္ ျဖတ္တာကို ခံခဲ့ရတာလား။ ကြၽန္မ စဥ္းစားမရတာက သမီးေလးကို သတ္ခဲ့တဲ့သရဲတေစၦတစ္ေယာက္ ေယာက္က အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေခတ္မီေနလို႔လား။ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ သံုးႏိုင္ေနလို႔လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ‘ေဖ့စ္ဘြတ္’ သံုးစဲြေနတဲ့ကေလးေတြ သတိထားႏိုင္ေအာင္ ကြၽန္မရဲ႕ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကုိ တင္ျပသင့္တယ္ထင္လို႔ တင္ျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။


ခြန္လႈိင္း ရွာေဖြတင္ဆက္သည္။

Source : Internet

Credit - manawmayajournal

Open Source URL
http://manawmayajournal.com/facebook-သံုးတဲ့-သရဲ-ခြန္လႈိင္း/

နိုင္္ငံေတာ္ ဝမ္းနည္းမႈ

Photo - မိုးမခ

သူ ့အသား မည္းတယ္
သူ ့စကား ဝဲတယ္။

အသားမည္းလည္း အသည္းျဖဴ
စကားဝဲလည္း စကားမေဝ့သူ။

သူဟာ
ဥပေဒဘက္ေတာ္သားႀကီး
ျပည္သူ ့ဘက္ေတာ္သားႀကီးပါ။

“ဦးကိုနီ”
က်ည္ဆံနဲ ့အဓမၼက်င့္ခံလိုက္႐ၿပီလား
ဥပေဒဖက္လို ့
ဥပေဒမ့ဲခံလိုက္႐သတ့ဲလား။

လူမ်ိဳး ဘာသာဆိုတာ
ပညက္ခ်က္ ယုံၾကည္ခ်က္
ေဝါဟာ႐ သတ္မွတ္မႈသာ။

အသားအေ႐ာင္ ဘယ္လိုကြဲကြဲ
ေဖာက္ၾကည့္လိုက္
ေသြးနီေ႐ာင္ တမ်ိဳးတည္းပါ။

ကိုးကြယ္႐ာ ဘယ္လိုကြဲကြဲ
နွလုံးလွဖို ့ အဓိကပါ။

က်ဳပ္တို ့ဗမာျပည္
အလြန္႐ႈပ္တယ္
အလြန္နုပ္တယ္။

တကိုယ္ေကာင္း မ်ားတယ္
မစ ၦ႐ိယ ပြားတယ္။

ဥပေဒတည့္မတ္ခ်င္လြန္းသူ႐့ဲ
ေနာက္ဆုံးခ႐ီး က်ည္တေတာင့္ေနာက္ကြယ္မွာ
အာဏာျပဳတ္တို ့႐့ဲ အညိွဳးအေတး
ေမွာင္ခိုအ႐ႈပ္တို ့႐့ဲ မူးယစ္ေဆး
ခ႐ုိနီသ႐ုပ္တို ့႐့ဲ က်ဴးညစ္ေထး
ဒါေတြ ႐ိွခ့ဲေလသလား
သံသယ ဝင္စ႐ာ။

ဘာသာေ႐း လူမ်ိဳးေ႐း
႐ႈပ္ေအာင္လုပ္ဖို ့
နိုင္ငံေ႐းအေကာက္ႀကံဖို ့
ဘာသာျခားေ႐ွ ့ေနႀကီးကို
လုပ္ႀကံ စေတး႐စ္ၾကသလား
ေတြးခ်င့္စ႐ာ။

ဒီလိုသာ တကယ္ျဖစ္႐င္
ဦးကိုနီ ဆုံးပါးခန္းဟာ
ေနာင္ ႐ႈပ္ေထြးလာမယ့္
နိုင္ငံေတာ္ အက်ပ္အတည္း မီးစ။

ျပည္သူ ့ဘက္ေတာ္ ဥပေဒသမားႀကီး
ဥပေဒမ့ဲ လုပ္ႀကံခံ႐ျခင္းဟာ
နိုင္ငံေတာ္ ဝမ္းနည္းမႈ
ဗမာျပည္ ပူေဆြးမႈပါဗ်ာ။

“ေကာင္း႐ာဘုံဘဝ လားပါေစ ဦးကိုနီ
အာမင္.,.”

ေက်ာ္ဟုန္း
၂၀၁၇၀၁၂၉

(မုိးမခ မဂၢဇင္​း) ဇန္နဝါရီ ၂၉၊ ၂၀၁၇

Open Source URL

http://moemaka.com/archives/56285

ထြက္​​ေပါက္​

ပူပင္ေသာကေတြကို
သက္ျပင္းနဲ႔အတူ မႈတ္ထုတ္လိုက္ေပမဲ့
ေလ်ာ့က်မသြားတဲ့ရင္ဘတ္က
ေက်ာက္တုန္းနဲ႔ ဖိနင္းထားသလို
ေလးလံလြန္းလွ
အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္တဲ့
အိမ္္သူျဖစ္ေပမဲ့
အသြင္တူတာေကာ
ေသခ်ာလို႔လား…
အခ်စ္နဲ႔စစ္ဟာ အတူတူပဲ
အိမ္ေထာင္ဟာ တစ္သက္စာ
လြတ္ရက္မရွိတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္
ထြက္ေပါက္မရွိ ဂယ္ေပါက္မရွိ
ကယ္သူမရွိ လူသူမရွိ
ၾကမ္းတမ္းတဲ့လမ္းဆိုတာ
တကူးတကမဟုတ္ဘူး
ဘဝခရီးလမ္းပဲ…
အလိုက်ရင္ေပ်ာ္တယ္
အလိုမက်ရင္ငိုတယ္
ရမၼက္နဲ႔က်တဲ့ အိမ္ေထာင္
ထြက္ေခ်နဲ႔က်တဲ့ အိမ္ေထာင္
ေမတၱာနဲ႔က်တဲ့ အိမ္ေထာင္
ငါေတာ့…
ဘယ္အိမ္ေထာင္မွသေဘာမက်ဘူး…
ျဖစ္ႏိုင္ရင္
ေထာင္ေတြအကုန္လံုးကို႐ိုက္ခ်ဳိးၿပီး
ေထာင္ထဲက လူေတြအားလံုးကို
အေတာင္ပံတစ္စံုဆီတပ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္
ငါကိုယ္တိုင္ အေတာင္ပံ
တစ္စံုတပ္ၿပီး ေထာင္ေတြနဲ႔ အေဝးဆံုး
ကမၻာတစ္ခုဆီခုပဲ
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပ်ံသန္းသြားခ်င္ပါရဲ႕….

ကသစ္ညိဳ
July 8th, 2016 Yati ရသကဗ်ာ

Open Source URL
http://yatimagazine.com/archives/18747

ထမင္​းႏွင္​့ လဲစားခဲ့​ေသာ ကမၻာ​ေက်ာ္​ပန္​းခ်ီကားႀကီး

Photo - Google Image Search

       အီတာလ်ံပန္​းခ်ီဆရာႀကီး ရက္​​ေဖယယ္​လ္​ (၁၄၈၃ - ၁၅၂၀)၏ La Madonna Della Sedia အမည္​ရွိ ကမၻာ​ေက်ာ္​ပန္​းခ်ီကားႀကီးသည္​ ယခုအခါ တန္​ဖိုးမျဖတ္​ႏိုင္​​ေအာင္​ ရွိ​ေနသည္​။ ​ေဒၚလာသန္​း​ေပါင္​းမ်ားစြာ​ေပး၍ ဝယ္​ယူ​ေသာ္​လည္​း မရႏိုင္​​ေပ။ မူလ ပန္​းခ်ီ​ေရးဆြဲသူ ပန္​းခ်ီဆရာ ရက္​​ေဖယယ္​လ္​မွာမူ ထိုပန္​းခ်ီကားကို ၂၅- ဆင္​့(ျမန္​မာ​ေငြ ၂-က်ပ္​ခန္​႔)တန္​ ထမင္​းတစ္​နပ္​စာႏွင္​့လဲ၍ စားခဲ့ရ​ေပသည္​။

       ထိုပန္​းခ်ီကားကို ​ေရးဆြဲခ်ိန္​မွာ ည​ေနဆည္​းဆာခ်ိန္​ျဖစ္​သည္​။ တစ္​​ေနရာတြင္​ မိခင္​တစ္​ဦးသည္​ က​ေလးငယ္​တစ္​ဦးကို ​ေပါင္​​ေပၚတြင္​ခ်ီထားလ်က္​ ​ေတး​ဆို​ေခ်ာ့​ေနသည္​။ သားႀကီးကလည္​း မိခင္​အနီးတြင္​ ရွိ​ေနသည္​။ ထိုျမင္​ကြင္​းကို ပန္​းခ်ီဆရာ ရက္​​ေဖယယ္​လ္​ ျမင္​​ေတြ႕​ေသာအခါ ရင္​ထဲ၌ လႈပ္​ရွားသြားသည္​။ ပံုတူကူး၍ ပန္​းခ်ီ​ေရးဆြဲလိုစိတ္​မ်ား တဖြားဖြား​ေပၚလာသည္​။

       ထိုအခ်ိန္​က သူ႔ထံတြင္​ ပန္​းခ်ီဆြဲရန္​ ကင္​းဗတ္​ျပား အသင္​့မရွိ။ အနီးတြင္​ ဝိုင္​အရက္​စည္​ဖံုး​ေသာ သစ္​သားျပားဝိုင္​းႀကီးတစ္​ခုသာ ရွိသည္​။ သူသည္​ ထိုသစ္​သားျပားဝိုင္​းႀကီးကိုပင္​ ယူကာ ယင္​းအ​ေပၚမွာပင္​ မိခင္​ႏွင္​့ ရင္​​ေသြးႏွစ္​ဦးပံုကို ​ေရးဆြဲလိုက္​သည္​။ ထို႔​ေနာက္​ ထမင္​းဆိုင္​တြင္​ ထမင္​းစားသည္​။ ထမင္​းဖိုး ၂၅-ဆင္​့​ေပးရန္​ ပိုက္​ဆံမရွိ။ ထိုပန္​းခ်ီကားကိုပင္​ ​ေပးခဲ့​ေလသည္​။

       ယခုအခါ ထိုပန္​းခ်ီကားကို အီတလီျပည္​၊ဖ​ေလာ္​ရင္​့စ္​ၿမိဳ႕ရွိ ပန္​းခ်ီျပတိုက္​ႀကီးတြင္​ ခ်ိတ္​ဆြဲထားသည္​။ ကမၻာ​ေက်ာ္​ပန္​းခ်ီကားႀကီး ျဖစ္​​ေနကာ တန္​ဖိုးမျဖတ္​ႏိုင္​​ေအာင္​ ရွိ​ေန​ေပသည္​။

မင္​း​ေစာထက္​

အကိုး ။    ။ 

Ripley's Believe it or not.

---------------------------------------------------

ဝန္​ခံခ်က္​

ျမတ္​မဂၤလာ စာ​ေစာင္​
အတြဲ - ၃၂၊ အမွတ္​ - ၄၊
၂၀၁၆ - ခုႏွစ္​ ၊ ​ေအာက္​တိုဘာလ ထုတ္​မွ ျပန္​ကူးယူ(စာစီ/စာ႐ိုက္​)၍ 
ဤ ဘ​ေလာ့၌ တင္​ထားျခင္​းျဖစ္​ပါသည္​။

ကိုစိုင္​းငယ္​(​ေတာင္​ႀကီး)

ၾကက္သြန္နီအခြံေတြကုိ မလႊင့္ပစ္သင့္တဲ့အေၾကာင္းရင္​း

www.7daydaily.com

အနံ႔ျပင္းေပမယ့္လို႔ က်န္းမာေရး ေကာင္းက်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ ၾကက္သြန္နီဟာ အခြံကလည္း က်န္းမာေရးအတြက္ ေထာက္ကူ ေပးတယ္ဆိုရင္ အံ့ၾသမိၾကမွာပါ။ ဒါေလးဖတ္ၿပီးရင္ေတာ့ ဘာ ေၾကာင့္ ၾကက္သြန္ခြံေတြ လႊင့္ မပစ္သင့္လဲဆိုတာ သိႏုိင္မွာပါ။

- ၾကက္သြန္ခြံထဲက အာဟာရ ဓာတ္ေတြ အလဟႆမျဖစ္ေစဖုိ႔ အတြက္ ဟင္းလ်ာတို႔၊ စြပ္ျပဳတ္ တို႔ခ်က္တဲ့အခါမွာ ၾကက္သြန္ခြံ ထည့္ခ်က္ၿပီး အာဟာရဓာတ္ေတြ ရယူကာ ၿပီးမွ အခြံေတြကို ဖယ္ ထုတ္တာမ်ဳိးလုပ္ပါ။

- ၾကက္သြန္ခြံဟာ ေျခေထာက္ ႂကြက္တက္တာေတြကိုလည္း သက္သာေပ်ာက္ကင္းေစတာမို႔ ၾကက္သြန္ခြံကို ေရထဲမွာ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္စိမ္ထားၿပီး အရည္စစ္ယူ ကာ ညမအိပ္ခင္ တစ္ပတ္ ေလာက္ ပံုမွန္ေသာက္ေပးရင္ ႂကြက္တက္တာ ေပ်ာက္ကင္းေစ ပါတယ္။

-သိုးေမြး (ဒါမွမဟုတ္) သိုးေမြး အဝတ္အထည္ေတြအတြက္ ဆုိးေဆးအျဖစ္ ၾကက္သြန္ခြံကို သံုးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

- အျမစ္ပိုင္းမွာ ၾကက္သြန္ခြံ အနည္းငယ္ ခ်န္ထားၿပီးမွ အဲဒီ အခြံကိုကိုင္ၿပီး ၾကက္သြန္လွီးရင္ လက္ကို ဓားရွတာေတြ ကာကြယ္ ၿပီးသား ျဖစ္ေစပါတယ္။

- ၾကက္သြန္ခြံ ၅၀ ဂရမ္ေလာက္ ကို ေရေႏြးဆူဆူထဲမွာျပဳတ္ၿပီး ဖန္ခြက္တစ္ဝက္စာေလာက္ အထိရရင္ အရည္စစ္ၿပီး ဆံပင္ ဆုိးေဆးအျဖစ္လည္း သံုးႏိုင္ပါ တယ္။

- ၾကက္သြန္နီဟာ ဆာလဖာ ႂကြယ္ဝတဲ့အတြက္   ဆံပင္သား မေကာင္းသူေတြဆိုရင္ ၾကက္ သြန္ခြံျပဳတ္ထားတဲ့ အရည္နဲ႔ ဦး ေရျပား၊ ဆံပင္တို႔ကို သုတ္လိမ္း ေပးရင္ ဆံသားေကာင္းေစတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။

- ၾကက္သြန္ခြံကို အေျခာက္ခံ အမႈန္႔ႀကိတ္ၿပီး မုန္႔လုပ္ရာမွာ ဂ်ဳံမႈန္႔နဲ႔အတူေရာၿပီး သံုးတာမ်ဳိး လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

- အေရျပားယားယံတာေတြ ျဖစ္ ရင္လည္း ယားယံတဲ့ေနရာကို ၾကက္သြန္ခြံနဲ႔ ညင္ညင္သာသာ ပြတ္ၿပီး ဆပ္ျပာႏုနဲ႔ ေဆးေၾကာ ရင္ သက္သာေစပါတယ္။

ၾကက္သြန္ခြံကို သံုးတဲ့ေနရာ မွာ တစ္ခု သတိထားဖို႔လိုတာက ၾကက္သြန္ခြံမွာ ေရာဂါပိုးမႊားေတြ ရွိေနႏိုင္တဲ့အခ်က္ျဖစ္ၿပီး ေအာ္ဂဲနစ္ ၾကက္သြန္နီရဲ႕ အခြံဆိုရင္ ပိုသင့္ေတာ္ပါတယ္။ ကိုယ္ဝန္ ေဆာင္တို႔၊ ႏို႔တိုက္မိခင္တို႔ဆို ရင္ အေရျပားယားယံတတ္တဲ့ အတြက္ အထက္ေဖာ္ျပပါ နည္းလမ္းေတြကို မသံုးသင့္ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။      

—Ref: stylecraze

Open Source URL

http://www.7daydaily.com/story/85518

လရဲ႕အ​ေဝးက လူ

အေဝးက "လ"
ေဝးလို႔ လွတာလား
ေငးလို႔ လွတာလား

ေဝးလို႔ပဲ လွလွ
ေငးလို႔ပဲ လွလွ

ေသခ်ာသည္က
ထို "လ"
ကြၽန္ေတာ္ "တ"တိုင္း မရ။

ကိုစိုင္းငယ္(ေတာင္ႀကီး)

ျငမ္​း​ေပးတဲ့လမ္​း

‘‘ဟဲ့… ကိုေအာင္တင္ ဆုံးၿပီတဲ့”
‘‘ဟယ္… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ။ ဘာျဖစ္တာတဲ့လဲ”
‘‘အစာအိမ္ေသြးေၾကာေပါက္တာကို အခ်ိန္မီ မခြဲႏိုင္လို႔ဆိုလား”
‘‘ကေလးႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲဟယ္”
‘‘လိမၼာတဲ့ ကေလးေတြက်ေတာ့လည္း ကံဆိုးလိုက္တာေနာ္”

က်ဴးေက်ာ္ ရပ္ကြက္တစ္ခုရဲ႕ မီဒီယာ တစ္ခုလုံး ေခတ္အစားဆုံး သတင္း တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုေအာင္တင္ ဆိုတာ ဘာမွမႀကီးက်ယ္ မခမ္းနားတဲ့ ဆိုက္ကားသမား တစ္ေယာက္ပါ။ ဆိုက္ကားသမား တစ္ေယာက္ေသတာ ဒီေလာက္ႀကီး အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္းျဖစ္ ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ရိွတယ္ေလ။ အဓိကကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပါ။ ကိုေအာင္ တင္တို႔လင္မယား ဒီရပ္ကြက္ကို စေရာက္ လာတုန္းက လင္ ကိုယ္ မယားႏွစ္ေယာက္တည္း။ ဘယ္ အရပ္ဘယ္ေဒသကမွန္း တိတိ က်က် ဘယ္သူမွမသိၾကဘူး။ ထုံးစံ အတိုင္း ေနစရာမရိွလို႔လြတ္တဲ့ ေနရာေလးမွာ တဲထိုးၿပီး ေနဖို႔ ေရာက္လာၾကတာ။ ဒီရပ္ကြက္က လူေတြ အကုန္လုံးလည္း ဒီလိုခ်ည္းပဲေလ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ခ်က္ ျမဳပ္လို ျဖစ္သြားၾကတဲ့သူေတြခ်ည္း ပါပဲ။

မိန္းမက အငယ္ေကာင္ေလး ကို ေမြးၿပီး မီးတြင္းထဲ မွာတင္ ဆုံးသြားတာ။ ကိုေအာင္တင္ ခမ်ာ ႏွစ္ႏွစ္ သမီးေလး နဲ႔ လသား အရြယ္ သားေလး ကို ထိန္းရတာ တစ္ဖက္၊ ဆိုက္ကားနင္းရတာ တစ္ဖက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ကို ကသီခဲ့တာကိုး။ ကိုေအာင္တင္က ဖေအမို႔ လို႔ ေမြး တယ္လို႔ နာမည္တပ္ရေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ရပ္ကြက္က အိမ္ေပါက္ေစ့ ဝိုင္းထိန္းတာ မ်ား ပါတယ္။ ခုဆို အႀကီးမေလးက (၇) တန္း၊ အငယ္ေကာင္ေလးက (၅) တန္းေတာင္ ေရာက္ေနေပါ့။

အဲဒီလို အခ်ိန္က်မွ ကိုေအာင္တင္က ဆုံးတယ္ ဆိုေတာ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ၿပီေပါ့။ သာမန္ ဆိုရင္ေတာ့ လူေတြက စုတ္သပ္ ႐ုံနဲ႔ ၿပီးသြားမွာပါ။ ခု ကေလးေတြက ရပ္ကြက္က ဝိုင္း ေမြးထားလို႔ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္ေနၾက တာကတစ္ဖက္၊ ကေလးေတြက ႐ုပ္ ရည္ေလးေတြ သန္႔သလို ထူးထူးျခားျခားလိမၼာၿပီး အေန အထိုင္ သိမ္ေမြ႕ၾကတာ တစ္ခ်က္ ေၾကာင့္ ဝိုင္းက႐ုဏာ သက္ေနၾက တာေလ။
ခက္တာက ဘယ္လိုပဲ က႐ုဏာ သက္သက္ ေခၚၿပီးေမြး ထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခ်ာင္တဲ့ အိမ္ တစ္အိမ္မွ မရိွဘူး။ ဒီရပ္ကြက္ မွာ ကိုေအာင္တင္ တို႔အိမ္က သား သမီး အနည္းဆုံးပဲ။ ဒီေတာ့ က႐ုဏာ သက္႐ုံေလာက္ပဲ တတ္ ႏိုင္ၾကေပမေပါ့။

ကိုေအာင္တင့္ အသုဘကို ရပ္ကြက္က တာဝန္ယူၿပီး သၿဂႋဳဟ္ လိုက္ၾကတယ္။ ရက္လည္ၿပီးေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ နဲ႔အတူ ပဲျပဳတ္ သည္ အပ်ဳိႀကီး မေအးဆင့္ကို ရပ္ကြက္အစီအစဥ္နဲ႔ ေနေစလိုက္ တယ္။ ကေလးေတြက ေက်ာင္းမွာ အဆင့္ တစ္၊ ႏွစ္၊ သုံးဝင္ေအာင္ စာေတာ္ ၾကေပမဲ့ မတက္ၾကရေတာ့ ဘူး။ ရပ္ကြက္ကလည္း သူတို႔ဘာ သာသူတို႔ေတာင္ မနက္စာညစာ အလ်ဥ္မီေအာင္ မနည္း ရွာစားေန ၾကရတဲ့ သူေတြခ်ည္း မဟုတ္လား။ သူတို႔ေမာင္ႏွမ ကေတာ့ ဝမ္းေရး အတြက္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလး ေတြ၊ ရာသီ စာေလးေတြ ဆန္ေကာ ထဲထည့္ၿပီး လွည့္ေရာင္းၾကရတာေပါ့။ ဟိုအိမ္က ဟင္းေလးေပး၊ ဒီအိမ္က ထမင္းေလးေပးနဲ႔ အဆင္ ေျပသလိုပါပဲ။

ကေလးေတြေရွ႕ေရးကို ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနသူ ကေတာ့ ရပ္ကြက္လူႀကီး ဦးေမာင္ခင္ပဲ။ သူက စဥ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္တတ္တဲ့သူ ဆိုေတာ့ ကေလးေတြဟာ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔ ဘဝကို ေရရွည္ ျဖတ္သန္းလို႔မရဘူး ဆိုတာ သူ တြက္ခ်က္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရည္အသန္႔ ေလးေတြ။ သူတို႔ပညာေတာ္ပုံက အပံ့ အပိုးေကာင္းလိုက္ရင္ ျမင့္ျမင့္ မားမားဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာ ခန္႔မွန္း မိတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ သူကိုယ္တိုင္ ကလည္း ေတာင္မင္း ေျမာက္မင္း မကယ္ႏိုင္ အေျခအေန ဆိုေတာ့ ကေလးေတြအနာဂတ္ အတြက္ ဘာလုပ္ေပးသင့္တယ္ လို႔ အၿမဲစဥ္းစားေနမိေတာ့တာပဲ။

ဒါေၾကာင့္ လိုလိုမည္မည္လို႔ သေဘာထားၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ လိမၼာတဲ့ သတင္းကို ေတြ႕သမွ် လူတိုင္းဆီမွာ ေၾကာ္ျငာဝင္တဲ့ အလုပ္ကို မွန္မွန္ လုပ္ခဲ့တယ္။ သူက ပလတ္စတစ္ ဘူးခြံ၊ ဘီယာ ဘူးခြံ၊ စကၠဴအေဟာင္း၊ သံတိုသံစ ေတြကိုေကာက္တဲ့ဒိုင္ ဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ တကာ လွည့္ေနတဲ့ လူစုံ နဲ႔ ဆက္ဆံေနရေတာ့ ပိုပ်ံ႕ႏွံ႔တာေပါ့။

‘‘ဦးေမာင္ခင္…ဗ်ဳိ႕… ဦးေမာင္ခင္”

တစ္ရက္မွာ ရပ္ကြက္ထဲက ေရစည္တြန္းတဲ့ ေထာ္ဦးက အူယားဖားယားနဲ႔ ေျပးလာတယ္။

‘‘ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္ထဲက ပဲေက်ာ္ဖို ပိုင္ရွင္က ေမြးစားခ်င္လို႔တဲ့ဗ်”

ဦးေမာင္ခင္ ရင္ထဲမွာ ထိတ္ ခနဲဝမ္းသာ သြားတယ္။ ကေလးေတြ အေၾကာင္း သူမ်ားေတြကို ျဖန္႔ေဝ ခဲ့တာ ဒီလိုျဖစ္လာဖို႔ တိုက္႐ိုက္ႀကီး မရည္ရြယ္ေပမဲ့ တစ္မတ္သားဖိုး ေလာက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး လုပ္ခဲ့ တာမဟုတ္လား။

‘‘ေဟ…ဟုတ္လား၊ ဘယ္ လိုေျပာလို႔လဲ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာစမ္းပါဦးကြ”

ဦးေမာင္ခင္ ပ်ာပ်ာသလဲ စိတ္ဝင္စားပုံျပေတာ့ ေထာ္ဦး လည္း ေျပာအားရိွၿပီေပါ့။

‘‘သူတို႔လင္မယားက အရာ ရာျပည့္စုံေနေပမဲ့ ကေလးမရႏိုင္ ဘူးတဲ့ဗ်။ ကေလး ႐ူး႐ူးေနတာကို က်ဳပ္က သိေတာ့ ေရသြားထည့္ တိုင္း ကေလးေတြ ေတာ္ေၾကာင္း၊ သနားစရာ ေကာင္းေၾကာင္းကို ေန႔တိုင္းေျပာတာဗ်။ သူတို႔က ေမြးစားဖို႔ေတာ့ အစီအစဥ္ ရိွတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်ဳိး႐ိုး မသန္႔မွာလည္း စိုးရိမ္ပုံရတယ္ဗ်။ ဒီကေလးေတြ က်ေတာ့ အေဖအေမက ဆင္းရဲ ေပမဲ့ နာမည္ပ်က္မရိွေတာ့ နည္း နည္းစိတ္ပါ ပုံရတယ္။ က်ဳပ္က လည္း ကေလးေတြရဲ႕ ဇာတ္နာပုံ ေတြကို စီကာပတ္ကုံးေျပာျပေတာ့ စိတ္ပါ သြားပုံရတယ္ဗ်။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္ စလုံးေတာ့ ေမြးခ်င္စိတ္ မရိွဘူးတဲ့။ ခြဲေခၚရင္ ေကာင္းပါ့ မလားလို႔ ေျပာတယ္ဗ်။ က်ဳပ္က လည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ စလုံး ဆင္းရဲေန တာနဲ႔စာရင္ တစ္ေယာက္ ေကာင္းစားသြားလည္း မနည္းဘူး ဆိုၿပီး ရတယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္”

‘‘ေအး…ေကာင္းတယ္ ေထာ္ဦး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔က ဘာေျပာလဲ”

ဦးေမာင္ခင္က တံေတြး အတင္း မ်ဳိခ်ၿပီး အငမ္းမရ ေမးပါ ေလေရာ။ ေထာ္ဦးက

‘‘ခင္ဗ်ားနဲ႔လာေတြ႕ၿပီး ကေလးေတြကို ၾကည့္ဦးမယ္တဲ့ဗ်”

ဦးေမာင္ခင္က သူ႔ေပါင္ကို သူ လက္ဝါးနဲ႔ေျဖာင္းခနဲေနေအာင္ ႐ိုက္ၿပီး ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးေတြးေနလိုက္ တာ။ ေထာ္ဦးက ျပန္ေတာ့မယ္  လို႔ ႏႈတ္ဆက္တာေတာင္ ျပန္မေျပာ ႏုိင္ဘူး။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ပဲေၾကာ္ဖိုက သူေဌးလင္မယားက ေမြးစားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဟာ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပ်ံ႕သြားတယ္။ ဦးေမာင္ခင္ လည္း သတင္းေမးသူ ေတြကို ျပန္ၾကားေရးလုပ္ေနရတာ နားကို မနားရဘူး။ ကေလးႏွစ္ ေယာက္ကို ဦးေမာင္ငယ္ က ေခၚ ေျပာ တယ္။

‘‘သူတို႔က တစ္ေယာက္ပဲ ေမြးစားခ်င္တာတဲ့ကြ။ ကံေကာင္း တဲ့သူ ပါသြားမွာပဲ။ ဘယ္လိုလဲ။ မင္းတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကေရာ ခြဲႏိုင္ပါ့မလား”

ႀကိဳတင္ေမးထားမွ ျဖစ္မွာေလ။ ပဲေၾကာ္ဖို သူေဌးလင္မယား လာရင္ သူက ယာယီ အုပ္ထိန္းသူ အေနနဲ႔ တရားဝင္ေအာင္ လုပ္ေပး ရမွာကိုး။ ကေလးေတြရဲ႕သေဘာ ထားကို အရင္သိထားမွျဖစ္မွာ မဟုတ္လား။ ေတာ္ၾကာ အားလုံး ေျပာဆိုၿပီးမွ မလိုက္ခ်င္ပါဘူးဆို ခက္ဦးမယ္။

ဦးေမာင္ခင္ အဲဒီလိုေျပာ လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေမာင္ႏွမႏွစ္ ေယာက္က မ်က္လုံးေလး ကလယ္ ကလယ္နဲ႔ တိုင္ပင္သလို အျပန္ အလွန္ ၾကည့္ေနၾကတာ ဘာစကား မွ ထြက္မလားဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေတာ့မွ အစ္မလုပ္တဲ့သူက

‘‘ႏွစ္ေယာက္စလုံး ေခၚပါလို႔ ေျပာလို႔မရဘူးလား ဦးေလးရယ္” ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္တဲ့ အသံမ်ဳိးေလး နဲ႔ ေျပာတယ္။ ဦးေမာင္ခင္က

‘‘အဲဒီလိုေတာ့ ေျပာမွာေပါ့ ေအ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ပဲ ေခၚ သြားခ်င္တယ္ လို႔ ျဖစ္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာ ႀကိဳတင္ စဥ္းစား ထားရမွာေလ။ မခြဲခ်င္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ အစကတည္းက အျပတ္ေျပာ ထားရမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သမီးတို႔ကို ဦးေလးေျပာခ်င္တာက ရပ္ကြက္ခ်င္းလည္း သိပ္ေဝးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုပဲ ေခၚသြားေခၚသြား လိုက္သြားသင့္ တယ္လို႔ ထင္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္ စလုံးက ပညာေတာ္ၾကေတာ့ ေက်ာင္း ဆက္တက္ရင္ ထူးထူးခြၽန္ ခြၽန္ျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္ကြဲ႕။ သမီး ကလည္း အရြယ္ေရာက္ လာၿပီ ဆို ေတာ့ အုပ္ထိန္းသူ မရိွဘဲ အလြတ္ အကြၽတ္ႀကီးေနလို႔ မေကာင္းေတာ့ ဘူးေလ။ တစ္ေယာက္ေကာင္းစား ရင္ တစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ လို႔ရ တာေပါ့ေအ”

ဦးေမာင္ခင္ စကားက ျငင္း လို႔မရေပမဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စလုံးကို ေတြေဝေစခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ သူတို႔ ဦးေႏွာက္ေလးေတြ နဲ႔ မေတြး တတ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာ သမွ် ေလ်ာက္လ်ားပဲ လို႔ သေဘာ ထားၿပီး ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ ဘူး။

ေနာက္သုံးရက္ေလာက္ေန ေတာ့ သူေဌးလင္မယားေရာက္ လာၿပီး ဦးေမာင္ခင္နဲ႔ေတြ႕တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕မေပးခင္ ဦးေမာင္ခင္ က ကေလးေတြ အေျခ အေနကို ေျပာျပၿပီး ႏွစ္ေယာက္ စလုံးကို ေမြးစားဖို႔ တြန္းတိုက္ ေျပာတာပဲ။ သူေဌးလင္မယား က လည္း ေျမစမ္း ခရမ္းပ်ဳိး ရမွာဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ႀကီး မေမြးခ်င္ဘူး။ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔ မရေတာ့ သူတို႔ ထိုက္နဲ႔ သူတို႔ကံ ဆိုၿပီး ကေလးႏွစ္ ေယာက္ နဲ႔ ေခၚေတြ႕ေပးလိုက္ တယ္။

ကေလးေတြကို ျမင္လိုက္တာ နဲ႔ သူေဌး လင္မယားရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ေမတၱာဓာတ္ေတြနဲ႔ ဝင္းလက္ သြားလိုက္တာ။ ေဘးက အကဲ ခတ္ ေနတဲ့ ဦးေမာင္ခင္ေတာင္ အဆင္ ေျပၿပီ ဆိုတာ တန္းသိလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုေရြးမယ္ ဆိုတာ က ပေဟဠိပဲ။ ဦးေမာင္ ခင္ ရင္ထဲမွာ ဘုရားစာေတြ က်ိတ္ရြတ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ေခၚသြားပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ရတာ။ သတင္း ၾကားလို႔ လာရပ္ ၾကည့္သူေတြက လည္း တစ္ရပ္ကြက္လုံးနီးပါးပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူေဌး ကေတာ္က

‘‘သားတို႔ သမီးတို႔က အန္တီတို႔အိမ္ မွာေရာ ေနခ်င္ၾကရဲ႕လားဟင္” လို႔ ခ်ဳိရႊင္ေနတဲ့ အၿပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။ ဒီလိုေမး မယ္ ဆိုတာ ဦးေမာင္ခင္ သိၿပီးသားေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြကို ႀကိဳသင္ၿပီးသား။ အႀကီးမေလးက

‘‘ဟုတ္ကဲ့ ေနခ်င္ပါတယ္ရွင့္။ အိမ္အလုပ္ေတြကိုလည္း ကူလုပ္ ပါ့မယ္။ လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ စကား နားေထာင္ၿပီး စာလည္း ႀကိဳးစား ပါ့မယ္ရွင့္”

ၿပီးၿပီေပါ့။ ဦးခင္ေမာင္သင္ ထားတဲ့အတိုင္း ကြက္တိပဲ။ သူေဌး လင္မယားဆိုတာ ကေလးမေလး ကိုဆြဲဖက္ၿပီး နမ္းေတာ့မယ့္အတိုင္း ပီတိေတြ ေဝသြားလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကို ဆက္ေမး တယ္။

‘‘သားကေရာ…ေျပာပါဦး”
ဦးေမာင္ခင္ ရင္ေတြတဒိန္း ဒိန္းခုန္လာတယ္။ သူေဌးကေတာ္ ေမးေနပုံက တစ္ေယာက္ေရြးမယ့္ ပုံစံနဲ႔မွ မတူေတာ့တာ ကိုး။ ႏွစ္ေယာက္ စလုံးကို ေသြးသက္ၿပီး ေခၚသြားရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း မလဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ပဲ ေကာင္ေလး ဆီက ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ေျဖသံ ထြက္ လာတယ္။

‘‘ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ မေနခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းလည္း မတက္ခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေစ်းပဲေရာင္း ခ်င္တယ္”

ဦးေမာင္ခင္ေခါင္းကို မိုးႀကိဳး ပစ္လိုက္သလိုပဲ။ သင္ထားတုန္းက ဒီလိုမွမဟုတ္တာကိုး။ ဒီကေလး ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုေျပာလိုက္တာလဲ။ အႀကီးမေလးကလည္း ထင္မထား တာဆိုေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ေပါ့။

ေနာက္ဆုံး ရလဒ္ကေတာ့ ဘာျဖစ္ ရဦးမွာလဲ။ သူေဌးလင္ မယားက ကေလးမေလးကို သမီး အျဖစ္ ေမြးစားဖို႔ ေခၚသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဦးေမာင္ခင္ေလ .. ေဒါသျဖစ္လြန္းလို႔ ေကာင္ေလးကို ႐ိုက္မိမလိုေတာင္ ျဖစ္ေသးတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြအကုန္လုံး လည္း ေကာင္ေလးကို တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ဝိုင္းၿပီး ဆူလိုက္ၾက၊ ေငါက္လိုက္ ၾကတာ ပြက္ပြက္ကို ညံလို႔။ ေကာင္ေလး ကေတာ့ အလယ္ေကာင္မွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ေလးခ်ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြ က်လို႔ေပါ့။

က႐ုဏာေဒါေသာနဲ႔ ဝိုင္း ေျပာၾကတဲ့ လက္ပံပင္ဆက္ရက္ က်သလို အသံေတြ မ်ားလြန္းလာ ေတာ့ ေကာင္ေလးက တစ္ခြန္း တည္း ထေျပာ လိုက္တာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသားနဲ႔ အကုန္တိတ္ ဆိတ္သြားေတာ့တာပဲ။ ေကာင္ ေလးငိုသံပါႀကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္တာက
‘‘သူတို႔က ကြၽန္ေတာ့္ကိုပဲ ေခၚခ်င္တယ္ဆို မမတစ္ေယာက္ တည္း က်န္ေနခဲ့မွာေပါ့ဗ်” တဲ့။

သက္ဦးေမာင္

ရတီမဂၢဇင္​း ရသဝတၳဳတို
http://yatimagazine.com/archives/19008

ပီယေဆး

လူျဖစ္လာခိုက္
စိတ္ယုတ္ပယ္ကာ
႐ွင္သန္ပါမူ
ရန္သူနည္းပါး
ခင္(ခ်စ္)သူမ်ားမည္။

ကိုစိုင္းငယ္(ေတာင္ႀကီး)

ခ်စ္ေသာတြမ္အင္န္ဂ်ယ္ရီ

Photo - google image

ငါဟာ 
ငါမျဖစ္ခဲ့ဘူးဆုိရင္
တြမ္အင္န္ဂ်ယ္ရီ ျဖစ္ခ်င္တယ္။

ဘယ္သူကလုိက္လုိက္
ဘယ္သူကေျပးေျပး
အားလုံးကုိအျပဳံးေဆး ေကၽြးေနရရင္
ျပတ္သြားတဲ့လက္ေတြ ျပန္ဆက္မယ္။
ကြဲသြားတဲ့ေခါင္းေတြ ျပန္ေကာင္းမယ္။
ဆယ္ေပါင္တူႀကီးနဲ႔ထုျပီး 
ပုသြားေတာ့လည္း ျပန္ရွည္မယ္။

နာက်င္ရလြန္းလုိ႔
ထြက္သြားရတဲ့ၾကယ္ေတြလည္းပဲ
ျပန္လည္ခ်ိတ္ဆြဲေတာက္ပမယ္။

တြမ္အင္န္ဂ်ယ္ရီဆုိတာ
အေျမွာက္ထဲထည့္ပစ္ခံရျပီး
ျပန္လာႏုိင္ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြပဲ။

သုခမိန္လႈိင္

ကဗ်ာႏွင့္စကားေျပာျခင္း

ကဗ်ာက
ကြၽန္ေတာ့ကိုေမးတယ္။

ခင္ဗ်ားက
ကဗ်ာဆရာလား တဲ့။

??? ??? ??? ??? ???

??? ??? ??? ??? ???

ကြၽန္ေတာ္ မေျဖဘူး။

----- ----- ----- -----

----- ----- ----- -----

ကြၽန္ေတာ္ 
သူ႔ကိုျပန္ေမးလိုက္တယ္။

ကဗ်ာဆရာဟုတ္မွ
ခင္ဗ်ားကို 
က်ဳပ္က ေရးရမွာလား။

ကဗ်ာဆရာျဖစ္မွ
ခင္ဗ်ားကို 
က်ဳပ္က ခ်စ္ရမွာလား။

??? ??? ??? ??? ???

??? ??? ??? ??? ???

သူမေျဖဘူး။

----- ----- ----- -----
----- ----- ----- -----

ကြၽန္ေတာ္ ... မေျဖ
သူ ... မေျဖ
ဒါဆို...
ေက်ၿပီေပါ့ ကဗ်ာ။

ကိုစိုင္းငယ္(ေတာင္ႀကီး)